DEEL 5 — GERTRUDE WEIGERT NAAR HAAR ZOON TE GAAN
Patrick wilde dat Gertrude diezelfde dag met hem meeging.
Gertrude weigerde.
‘Ik ga niet bij jou wonen.’
‘Mam, Charlotte wil niet meer—’
‘Maak haar niet de slechterik.’
Hij stopte.
‘Ik zeg alleen—’
‘Zij heeft mij drie jaar gewassen.’
Gertrudes stem trilde.
‘Jij hebt misschien tien keer mijn steunkousen aangetrokken.’
Patrick werd rood.
‘Ik werk.’
‘Charlotte ook.’
Dat was waar.
Voor mijn mantelzorg had ik een baan.
Projectcoördinator bij een zorgverzekeraar.
Na Gertrudes beroerte ging ik naar vier dagen.
Later drie.
Patrick beloofde het inkomensverlies ‘samen op te vangen’.
Dat betekende uiteindelijk vooral dat ik minder pensioen opbouwde.
Minder spaarde.
En meer zorgde.
‘Ik wil naar een zorgwoning,’ zei Gertrude.
Mijn hart kneep.
‘Je hoeft niet weg omdat ik boos ben.’
Ze keek naar mij.
‘Ik ga niet weg omdat jij boos bent.’
‘Waarom dan?’
‘Omdat ik jou als schoondochter behandeld heb terwijl mijn zoon je op papier al had weggegooid.’
Tranen.
‘Dat kan ik niet ongedaan maken.’
‘Jij wist het niet.’
Ze keek weg.
‘Niet alles.’
Daar was weer nuance.
‘Wat wist je wel?’
‘Dat hij van je af wilde.’
Mijn keel trok dicht.
‘Sinds wanneer?’
‘Vorig jaar.’
‘Waarom vertelde je niets?’
‘Hij zei dat hij eerst met jou wilde praten.’
‘En?’
‘Dat deed hij blijkbaar niet.’
‘Dus je wist dat hij een andere vrouw had?’
‘Nee.’
‘Dat hij wilde scheiden.’
‘Ja.’
‘En je liet me je verzorgen.’
Ze begon te huilen.
Die vraag deed pijn om te stellen.
Maar ik moest hem stellen.
‘Waarom?’
‘Omdat ik bang was.’
‘Waarvoor?’
‘Dat jij weg zou gaan.’
Eerlijk.
Lelijk.
Menselijk.
‘Dus je zweeg omdat je mij nodig had.’
Gertrude knikte.
Ik voelde boosheid.
Eindelijk ook op haar.
‘Dat is niet eerlijk.’
‘Nee.’
‘Ik had recht om te weten.’
‘Ja.’
‘Je liet me over Patrick praten alsof we getrouwd waren.’
Ze huilde.
‘Ja.’
‘Je hoorde me vertellen dat ik hem miste tijdens oefeningen.’
‘Ja.’
‘En je wist dat hij wilde vertrekken.’
‘Ja.’
Ik stond op.
Moest afstand.
‘Charlotte.’
‘Niet.’
‘Alsjeblieft.’
‘Ik ga niet schreeuwen.’
‘Dat verdien ik misschien.’
‘Daar gaat het niet om.’
Ik keek haar aan.
‘Jullie hebben allebei besloten wat ik wel en niet aankon.’
Patrick vanuit controle.
Gertrude vanuit angst.
Resultaat hetzelfde.
Mijn leven werd bestuurd met informatie die ik niet kreeg.
‘Het spijt me.’
Ik knikte.
‘Dat geloof ik.’
‘Vergeef je me?’
‘Niet vandaag.’
Ze sloot haar ogen.
‘Dat begrijp ik.’
De zorgcoördinator regelde tijdelijke respijtzorg.
Binnen twee weken kwam er plek in een gespecialiseerde zorgresidentie.
Niet permanent per se.
Maar genoeg om mij uit de automatische rol te halen.
De eerste avond dat Gertrude daar sliep, stond ik alleen in mijn huis.
Niet ons huis.
Mijn huis.
Patrick was naar een hotel gegaan.
Op advies van zijn advocaat en omdat ik duidelijk had gemaakt dat ik ruimte wilde.
Zijn kleding hing nog in de kast.
Zijn aftershave in de badkamer.
Zijn favoriete mok in de vaatwasser.
Ik pakte hem.
Wilde hem kapotgooien.
Deed het niet.
Ik zette hem in een doos.
Dat voelde sterker.
Ik begon zijn spullen te scheiden.
Niet juridisch verdelen.
Gewoon:
zijn sokken niet meer naast de mijne.
Zijn scheermes niet meer bij mijn tandenborstel.
Om 23.12 kreeg ik een bericht.
Patrick:
Kunnen we morgen alleen praten?
Ik stuurde het naar Brenda.
Zij:
Niet alleen.
Ik antwoordde Patrick:
Via advocaten of met Brenda aanwezig.
Hij:
Elf jaar huwelijk en nu heb je een chaperonne nodig?
Ik typte:
Blijkbaar had ik elf jaar een getuige nodig.
Verwijderde het.
Niet sturen.
Brenda zou trots zijn.
Patrick stuurde:
Je maakt dit vijandiger dan nodig.
Ik keek naar de vervalste handtekening.
Toen naar zijn trouwakte.
Ik antwoordde één keer.
Ik heb dit niet gemaakt.
Daarna zette ik zijn meldingen uit.






