DEEL 7 — RICHARD VERTELT ZIJN VERSIE
Richard wilde alleen met advocaten erbij praten.
Dat was verstandig.
Voor hem.
Voor mij.
We zaten twee weken na de operatie in een vergaderruimte.
Mijn moeder niet.
Ik had haar dat niet aangedaan.
Richard zat tegenover me.
Donker pak.
Geen horloge.
Dat viel me op.
Zijn advocaat naast hem.
Eva naast mij.
Geen politie.
Geen ondervraging.
Een civiel en feitelijk gesprek voordat andere procedures verder gingen.
Richard keek naar mij.
‘Hoe is Teresa?’
De vraag kwam te laat.
‘Herstellende.’
Hij knikte.
‘Goed.’
Ik voelde woede.
‘Vraag je nu omdat er advocaten bij zitten?’
Zijn advocaat zei:
‘Mevrouw De Vries—’
Richard stak zijn hand op.
‘Nee.’
Hij keek naar mij.
‘Dat verdien ik.’
‘Wat verdien je?’
‘Dat je mij niet vertrouwt.’
‘Dat is geen antwoord.’
Hij ademde.
‘Ik wist dat ze meedeed aan het onderzoek.’
‘Je naam staat op het contract.’
‘Ja.’
‘Je was coördinator.’
‘Operationeel.’
‘Dus je loog twaalf jaar.’
‘Ik heb mijn precieze functietitel nooit met je besproken.’
Ik lachte.
‘Serieus?’
Hij sloot zijn ogen.
‘Oké. Ik heb mijn rol kleiner voorgesteld.’
‘Waarom?’
‘Omdat het project misging.’
‘Wat ging mis?’
Stilte.
‘Richard.’
‘Het apparaat.’
Mijn huid werd koud.
‘Wat ermee?’
‘S4 was instabiel.’
‘Na de proef?’
‘Tijdens.’
‘En jullie stopten niet.’
Hij keek naar zijn advocaat.
Die zei zacht:
‘U hoeft geen antwoord te geven als—’
Richard schudde zijn hoofd.
‘Ik wil dit zeggen.’
Hij keek naar mij.
‘De eerste modellen migreerden.’
Ik voelde mijn handen koud worden.
‘Zoals bij mam.’
‘Ja.’
‘Hoeveel mensen?’
‘Ik weet het niet exact.’
‘Leugen.’
‘Maya.’
‘Je was coördinator.’
‘Er waren verschillende locaties.’
‘Hoeveel?’
Hij slikte.
‘Drieëntwintig deelnemers geregistreerd.’
De kamer werd stil.
‘Drieëntwintig.’
‘Ja.’
‘Mijn moeder was zeventien.’
‘Ja.’
‘Wat gebeurde met de andere tweeëntwintig?’
‘De meeste apparaten zijn verwijderd.’
‘De meeste.’
Hij keek weg.
‘Hoeveel niet?’
‘Drie waren niet goed gevolgd.’
Mijn adem stopte.
‘Drie.’
‘Teresa was één.’
‘Wie waren de andere twee?’
‘Dat weet ik niet uit mijn hoofd.’
‘Hoe kan je dit niet uit je hoofd weten?’
Hij sloeg zijn hand op tafel.
Niet hard.
‘Omdat dit acht jaar geleden is en ik niet de arts was!’
Daar was de oude Richard.
Woede als iemand te dichtbij kwam.
Eva zei kalm:
‘Laten we bij de feiten blijven.’
Hij ademde.
‘Sorry.’
Ik keek naar hem.
‘Waarom is mama niet verwijderd?’
‘Ze kwam niet opdagen.’
Mijn hele lichaam verstijfde.
‘Wat?’
‘Voor de verwijdering.’
‘Ze wist niet dat er een verwijdering was.’
‘Volgens het dossier is ze opgeroepen.’
‘Hoe?’
‘Brief.’
‘Naar welk adres?’
Richard zweeg.
Mijn huid werd koud.
‘Naar welk adres?’
Hij keek naar mij.
‘Jullie adres.’
Ons adres.
Acht jaar geleden woonden Richard en ik al samen.
‘Ik heb nooit zo'n brief gezien.’
‘Misschien—’
‘Heb jij hem gezien?’
Stilte.
‘Richard.’
‘Ja.’
Mijn hart stopte.
‘Wat heb je ermee gedaan?’
Hij keek naar zijn handen.
‘Weggegooid.’
Geen drama.
Geen complexiteit.
Weggegooid.
‘Waarom?’
‘Omdat het bedrijf op instorten stond.’
Ik kon nauwelijks ademen.
‘Wat heeft dat met mijn moeder te maken?’
‘Als mensen terugkwamen voor verwijderingen, moesten we complicaties melden.’
‘Dus?’
‘Dat zou de financiering stoppen.’
Mijn ogen vulden zich.
‘Je hebt een medische oproep voor mijn moeder weggegooid om je investering te beschermen.’
‘Ik dacht dat haar apparaat waarschijnlijk vanzelf—’
‘JE WIST DAT S4 NIET VANZELF WEGGING!’
Eva legde haar hand op mijn arm.
Ik stopte.
Richard werd bleek.
‘Ik wist dat niet bij haar specifieke versie.’
‘Je stond op het contract.’
‘Ik was geen arts.’
‘Hou op dat als schild te gebruiken.’
Hij keek weg.
‘Ik dacht dat het risico klein was.’
‘Vier jaar geleden zag Spanje metaal.’
Hij bevroor.
‘Hoe weet je dat?’
‘Mam vertelde het.’
Zijn advocaat keek naar hem.
Interessant.
Die wist dit blijkbaar niet.
‘Wat zei je toen tegen haar?’
Richard zweeg.
‘Dat het een clip kon zijn.’
‘Ja.’
‘Je wist dat ze nooit buikchirurgie had gehad.’
‘Ik wist niet al haar medische geschiedenis.’
Ik lachte.
‘Ze is twaalf jaar je schoonmoeder.’
‘Maya.’
‘Waarom hield je die brief aan mij tegen?’
Stilte.
‘Welke?’
‘De brief die mam me vier jaar geleden schreef.’
Zijn gezicht veranderde.
Daar was de waarheid.
‘Waar is hij?’
‘Niet meer.’
‘Heb je hem gelezen?’
‘Ja.’
‘Wat stond erin?’
Hij kneep zijn ogen dicht.
‘Dat ze dacht dat het apparaat nog in haar zat.’
‘En?’
‘Dat ze wilde dat jij haar hielp.’
Ik kon niet meer.
Ik stond op.
‘Maya.’
‘Niet.’
‘Alsjeblieft.’
‘Nee.’
Ik keek hem aan.
‘Acht jaar geleden gooide je een medische oproep weg.’
Tranen kwamen.
‘Vier jaar geleden gooide je haar brief weg.’
‘Ik was bang.’
‘Voor wat?’
Hij zei het uiteindelijk.
‘Dat alles naar boven zou komen.’
‘Alles?’
‘Het project. Geld. Mijn rol.’
‘Dus je wist dat mijn moeder pijn kon hebben door dat apparaat.’
Hij fluisterde:
‘Ja.’
Daar was het.
Geen direct opzet om haar ziek te maken.
Geen vergiftiging.
Iets misschien nog lafser.
Hij wist.
En hij koos stilte.
‘En daarom wilde je niet dat ik haar naar een arts bracht.’
Hij antwoordde niet.
Hij hoefde niet.
Ik pakte mijn tas.
Richard zei:
‘Ik heb nooit gewild dat Teresa iets overkwam.’
Ik draaide me om.
‘Dat is het verschil tussen jou en mij.’
‘Wat?’
‘Ik heb niet nodig dat je haar dood wilde.’
Mijn stem was zacht.
‘Het is genoeg dat je wist dat ze risico liep en vooral bang was voor jezelf.’
Ik liep weg.
Die avond belde ik een echtscheidingsadvocaat.






