DEEL 13 — DE LAATSTE KEER DAT IK RICHARD ZAG
Drie jaar na de scan ontmoette ik Richard opnieuw.
Niet gepland.
Mijn moeder werd achtenzeventig.
Ze wilde lunchen in een restaurant in Amsterdam.
‘Iedereen mag komen die mij ooit soep heeft gebracht.’
Dat was haar criterium.
Lotte.
Mijn neef.
Een paar buren.
Ik.
Toen zei ze:
‘Richard ook.’
Ik dacht dat ze een beroerte had.
‘Wat?’
‘Ik heb hem uitgenodigd.’
‘Waarom?’
‘Omdat hij mij ooit soep heeft gebracht.’
‘Mam.’
‘Het criterium was duidelijk.’
‘Hij heeft acht jaar een medisch geheim verborgen.’
‘Ja.’
‘En toch?’
Ze keek me aan.
‘Ik wil hem één keer zien.’
‘Waarom?’
‘Omdat ik wil weten of mijn lichaam nog bang wordt.’
Ik begreep het.
Trauma soms als test.
Niet altijd verstandig.
Maar zij was achtenzeventig.
Haar keuze.
Richard kwam.
Alleen.
Ouder.
Grijs haar.
Geen designerpak.
Een eenvoudig jasje.
Toen hij mijn moeder zag, bleef hij staan.
‘Teresa.’
‘Richard.’
‘Gefeliciteerd.’
‘Dank je.’
Hij gaf geen kus.
Geen omhelzing.
Goed.
‘Mag ik zitten?’
Mijn moeder wees.
‘Daar.’
Niet naast haar.
Aan de overkant.
We aten.
Vreemd.
Niemand noemde HelixNova de eerste twintig minuten.
Toen mijn moeder haar dessert kreeg, keek ze naar Richard.
‘Ik wil iets weten.’
Hij zette zijn koffie neer.
‘Alles.’
‘Nee.’
Ze glimlachte.
‘Dat woord heb je vroeger te vaak gebruikt.’
Hij keek beschaamd.
‘Vraag.’
‘Waarom mij?’
De tafel werd stil.
Richard keek naar zijn handen.
‘Omdat je mij vertrouwde.’
Mijn keel trok dicht.
Teresa knikte langzaam.
‘Dat dacht ik.’
‘En omdat je de juiste leeftijd had.’
‘Medisch.’
‘Ja.’
‘En omdat ik geld nodig had.’
‘Ja.’
‘Dus makkelijk.’
Richard sloot zijn ogen.
‘Ja.’
Mijn moeder nam een hap taart.
‘Dat is de eerste keer dat je het niet mooier maakt.’
Hij begon te huilen.
‘Het spijt me.’
Ze knikte.
‘Dat weet ik.’
‘Vergeef je me?’
Ik spande mijn schouders.
Maar mijn moeder was kalm.
‘Niet volledig.’
Richard keek op.
‘Oké.’
‘Sommige dingen hoef ik niet te vergeven om niet meer iedere dag boos te zijn.’
Hij knikte.
‘Dat begrijp ik.’
‘Mooi.’
Ze wees met haar vork naar mij.
‘En zij?’
Richard keek naar mij.
Ik antwoordde zelf.
‘Nee.’
Niet kwaad.
Niet scherp.
Gewoon nee.
Zijn ogen werden nat.
‘Dat begrijp ik ook.’
Daar was mijn einde met Richard.
Niet in een rechtbank.
Niet bij een scan.
Aan een restauranttafel terwijl mijn moeder chocoladetaart at.
Hij vroeg niets meer.
En ik gaf niets.
Sommige relaties eindigen niet wanneer de liefde weg is.
Ze eindigen wanneer vertrouwen niet meer veilig gerepareerd kan worden.






