DEEL 3 — ACHT DUIZEND EURO
Het bedrag was achtduizend euro.
Niet tachtigduizend.
Niet een fortuin.
Achtduizend.
Dat maakte het verhaal geloofwaardiger en tegelijk verdrietiger.
Mijn moeder had destijds schulden.
Dat wist ik niet.
Mijn vader was al jaren overleden.
Teresa had een verkeerde investering gedaan op advies van een buurman.
Daarnaast moest haar dak worden vervangen.
Ze schaamde zich.
‘Waarom vroeg je mij niet?’
‘Omdat jij net je huis had gekocht.’
‘Wij hadden geld.’
‘Jij had een hypotheek.’
‘Mam.’
‘Richard zei dat je al genoeg stress had.’
Ik sloot mijn ogen.
Natuurlijk.
Richard.
De poortwachter van wat ik wel en niet aankon.
‘Hoe kwam hij erbij?’
‘Hij wist van mijn problemen.’
‘Hoe?’
‘Ik had hem gevraagd of hij iemand kende die naar mijn financiën kon kijken.’
Mijn borst deed pijn.
Dat was logisch.
Richard werkte met geld.
Mijn moeder vertrouwde hem.
Hij was haar schoonzoon.
‘En toen?’
‘Hij zei dat er een onderzoeksproject was.’
‘HelixNova.’
Ze knikte.
‘Ze zochten oudere proefpersonen met maagklachten.’
‘Had jij maagklachten?’
‘Soms zuur.’
‘Dat heeft de halve bevolking.’
Ze glimlachte heel even.
Verdrietig.
‘Ik weet het.’
‘Wat beloofden ze?’
‘Achtduizend euro vergoeding.’
‘Voor wat?’
‘Een paar onderzoeken. Capsule doorslikken. Bloed. Twee nachten observatie.’
‘Risico's?’
‘Ze zeiden laag.’
‘Papieren?’
‘Ja.’
‘Heb je ze gelezen?’
Ze keek weg.
‘Niet alles.’
‘Waarom?’
‘Richard legde het uit.’
Dat deed pijn.
‘En wat zei hij?’
‘Dat het technologie was die maagzuur en beweging meet.’
‘En de capsule zou?’
‘Na een paar dagen vanzelf verdwijnen.’
Ik keek naar de scan.
Hij was niet verdwenen.
‘Kreeg je achtduizend?’
‘Ja.’
‘Van HelixNova?’
Stilte.
‘Mam.’
‘Zesduizend van het bedrijf.’
‘En twee?’
Ze fluisterde:
‘Richard.’
Mijn maag zonk.
‘Waarom betaalde hij jou?’
‘Hij zei dat de vergoeding verhoogd was.’
‘Uit zijn eigen rekening?’
‘Dat wist ik niet.’
‘Waarom heb je me daarna niets gezegd?’
Teresa begon te huilen.
‘Omdat het misging.’
Daar was het.
‘Wat ging mis?’
De eerste weken had zij maagpijn gehad.
Niet ernstig.
Toen een bloeding.
Ze was naar een huisarts gegaan.
Niet haar eigen.
Een dienstdoende arts.
Die wilde een scan.
Teresa belde Richard.
‘Waarom hem?’
‘Omdat ik dacht dat de studiearts dat moest weten.’
‘En?’
‘Hij kwam.’
‘Naar de huisarts?’
‘Ja.’
‘Wat zei hij?’
‘Dat de klachten normaal waren.’
‘Was hij arts?’
‘Nee.’
Ik voelde woede opkomen.
‘Waarom luisterde iedereen naar hem?’
‘Hij had een brief.’
‘Van?’
‘HelixNova.’
De scan ging niet door.
Teresa kreeg maagbescherming.
De pijn zakte.
Jarenlang bleef het wisselen.
‘En jij dacht dat de capsule weg was.’
‘Ja.’
‘Tot wanneer?’
Ze keek naar de deken.
‘Vier jaar geleden.’
Mijn adem stopte.
‘Wat gebeurde vier jaar geleden?’
‘Ik kreeg opnieuw hevige pijn.’
‘Waar?’
‘Op vakantie.’
‘Spanje?’
Ze knikte.
Ik herinnerde het me.
Teresa was eerder teruggekomen uit Málaga.
Ze zei voedselvergiftiging.
‘Je bent daar in een ziekenhuis geweest.’
‘Ja.’
‘Hebben ze een scan gemaakt?’
‘Een röntgenfoto.’
‘En?’
‘Ze zagen metaal.’
Mijn handen werden ijskoud.
‘Dus je wist dat het er nog zat.’
‘Ik wist dat er iets zat.’
‘Heb je Richard gebeld?’
Ze huilde harder.
‘Ja.’
Ik stond op.
Ik moest bewegen.
‘Wat zei hij?’
‘Dat het onmogelijk dezelfde capsule kon zijn.’
‘En?’
‘Dat sommige chirurgische clips normaal zijn.’
‘Je had nooit buikchirurgie gehad.’
‘Dat zei ik.’
‘En toen?’
‘Hij zei dat ik Maya niet bang moest maken.’
Mijn adem trilde.
‘Hij gebruikte mij.’
Teresa keek op.
‘Wat?’
‘Hij gebruikte míj om jou stil te houden.’
‘Hij zei dat je net promotie had gekregen. Dat je veel stress had.’
‘Mam.’
‘Ik geloofde hem.’
‘Vier jaar lang?’
‘Niet helemaal.’
‘Wat betekent dat?’
Ze keek weg.
‘Ik schreef je een brief.’
Mijn hart stopte.
‘Welke brief?’
‘Ik heb hem aan Richard gegeven.’
‘Waarom?’
‘Omdat ik bang was hem zelf te sturen.’
‘En hij?’
‘Hij zei dat hij hem aan jou zou geven.’
Ik begon te lachen.
Niet grappig.
Een harde, ongelovige lach.
‘Ik heb nooit een brief gekregen.’
Mijn moeder sloot haar ogen.
‘Dat dacht ik.’
Ik ging naast haar zitten.
Alles in mij was boos.
Op Richard.
Op haar.
Op mezelf.
Maar mijn moeder lag op een ziekenhuisbed en zou over een paar uur geopereerd worden.
Ik pakte haar hand.
‘Waarom zei je niets toen het erger werd?’
‘Omdat ik bang was.’
‘Voor Richard?’
‘Voor wat het zou betekenen.’
‘Wat?’
Ze keek naar mij.
‘Dat jouw man niet de man is die jij denkt.’
Mijn ogen vulden zich.
‘Mam.’
‘Jij hield van hem.’
‘Dus?’
‘Ik wilde je huwelijk niet kapotmaken.’
Daar was die oude generatie weer.
Huwelijk als porseleinen servies.
Vooral niet laten vallen, zelfs als er gif in de thee zit.
‘Mijn huwelijk wordt niet kapotgemaakt doordat jij de waarheid vertelt.’
Mijn stem brak.
‘Als het kapotgaat, is dat door wat hij gedaan heeft.’
Ze knikte.
Een verpleegkundige kwam binnen.
Operatie over drie uur.
Nuchter blijven.
Papieren.
Terwijl zij alles uitlegde, kreeg ik een bericht van Richard.
Ik zit beneden. Je moet mij laten uitleggen voordat Teresa een verhaal vertelt waar ze later spijt van krijgt.
Ik maakte een screenshot.
Daarna blokkeerde ik hem.
Voor het eerst in twaalf jaar.






