DEEL 6 — DE VERWIJDERING DIE NOOIT GEBEURDE
‘Ze hebben gezegd dat ik het zou uitpoepen.’
Mijn moeder keek me aan alsof ze hoopte dat ik haar geloofde.
Ik geloofde haar.
Maar ik wilde begrijpen hoe haar handtekening onder een document kon staan waarop iets anders stond.
Eva zat naast mij.
Mijn moeder was inmiddels thuis.
Niet in haar eigen huis.
Bij mij niet, want Richard had nog toegang tot onze woning en ik wilde rust.
We verbleven tijdelijk in Lottes gastenverblijf.
Teresa had een deken over haar knieën.
Pijnmedicatie.
Klein litteken van de recente operatie.
‘Deze handtekening?’
Eva legde een kopie neer.
Mijn moeder keek.
‘Die lijkt van mij.’
‘Kunt u zich herinneren dat u zes pagina's tekende?’
‘Nee.’
‘Hoeveel?’
‘Twee of drie.’
‘Waar?’
‘Bij Richard op kantoor.’
Mijn maag draaide.
‘Waarom daar?’
‘Hij zei dat de kliniek administratie nodig had.’
‘Was er een arts?’
‘Nee.’
‘Wie wel?’
‘Richard en een vrouw.’
‘Naam?’
‘Saskia misschien.’
Eva noteerde.
‘Wat vertelde men over verwijdering?’
‘Niets.’
‘Bent u na drie maanden terug geweest?’
‘Nee.’
‘Heeft iemand u gebeld?’
‘Richard.’
Mijn hart sloeg sneller.
‘Wat zei hij?’
‘Dat alles goed was.’
‘Geen afspraak?’
‘Nee.’
‘Heeft u later vragen gesteld over de capsule?’
‘Ja.’
‘Wanneer?’
‘Toen ik na een paar weken pijn had.’
‘En?’
‘Hij zei dat sommige mensen hem langer vasthielden.’
Eva keek op.
‘Vasthielden?’
‘Dat was het woord.’
‘En later?’
‘Na maanden zei hij dat hij vast al weg was.’
‘Waarom geloofde u dat?’
Mijn moeder keek mij aan.
‘Omdat hij mijn schoonzoon was.’
Eenvoudig.
Vernietigend.
Niet iedereen die opgelicht wordt, is naïef.
Soms is de oplichter gewoon familie.
Eva liet het contract door een documentdeskundige bekijken.
De handtekening was waarschijnlijk echt.
Maar dat loste niets op.
Want scans van eerdere versies bleken anders.
Een oud archiefbestand dat via de curator werd teruggevonden bevatte dezelfde deelnemerscode:
Teresa Alvarez.
Maar de versie had vier pagina's.
Niet zes.
Daarin stond:
Ingestible sensor expected to pass naturally.
Mijn moeder had dus waarschijnlijk daadwerkelijk een andere informatieversie getekend.
Later was een uitgebreidere overeenkomst in het dossier gekomen.
Met haar echte handtekening gekopieerd uit een andere pagina of toegevoegd via scan.
Nog niet definitief bewezen.
Maar sterk genoeg voor serieus onderzoek.
En Richard was getuige.
‘Waarom zou hij dit doen?’
Ik stelde die vraag aan iedereen.
Eva.
Lotte.
Mijn moeder.
Niemand kon antwoord geven.
Tot we het geld vonden.
Niet de achtduizend.
Veel meer.
HelixNova had destijds een investeringsronde voorbereid.
€12 miljoen.
Een voorwaarde van de investeerder:
bewijs dat S4 veilig genoeg was om naar formele klinische studies te gaan.
Geen mensproeven.
Wel validatie.
Iemand binnen HelixNova had blijkbaar besloten een ‘observational tolerance study’ met mensen te starten voordat daarvoor de volledige noodzakelijke procedures rond waren.
De resultaten waren goed genoeg.
Op papier.
Kort daarna kwam een eerste investeringsbetaling binnen.
Richard kreeg een succesbonus.
€280.000.
Ik staarde naar het bankdocument.
‘Hij heeft dus geld verdiend nadat mijn moeder dit kreeg.’
Eva corrigeerde:
‘Dat betekent nog niet dat haar deelname de directe reden voor zijn bonus was.’
‘Maar het project.’
‘Ja.’
‘En hij vertelde mij dat zijn bonus van een overname kwam.’
‘Dat kan onjuist zijn geweest.’
Ik begon te lachen.
Alles werd plotseling herinnering.
De nieuwe auto.
Onze keukenverbouwing.
De reis naar New York.
Acht jaar geleden.
Richard had gezegd:
‘Eindelijk loont al dat werken.’
Mijn moeder had een metalen apparaat in haar maag.
Wij aten op Manhattan.
Ik rende naar het toilet en gaf over.






