DEEL 5 — HELIXNOVA
HelixNova Medical B.V. had officieel maar achttien maanden bestaan.
Dat hoorde ik twee dagen later van Eva Vermeer.
Mijn moeder lag nog in het ziekenhuis.
Ik zat in een vergaderruimte met Lotte en Eva.
Laptop.
Koffie.
Een stapel uitgeprinte stukken die voor mij aanvoelden alsof ze over het leven van iemand anders gingen.
‘HelixNova ontwikkelde diagnostische technologie voor maag- en darmziekten,’ zei Eva.
‘Richard was medeoprichter?’
‘Niet formeel.’
‘Maar hij werkte er.’
‘Als financieel directeur en later operationeel bestuurder.’
Ik voelde mijn maag trekken.
‘Wat is GastroTrace?’
‘Volgens oude investeerdersdocumenten een sensorplatform.’
‘Om in te slikken.’
‘De eerste versie wel.’
‘En deze?’
Ze draaide een afbeelding.
Een prototype.
Langwerpig.
Metaal/polymeer.
Bijna identiek aan wat ik op de CT had gezien.
‘GastroTrace S4.’
Mijn handen werden koud.
‘Waarom zat dat in mijn moeder?’
‘Dat moeten we uitzoeken.’
‘Wat was het doel?’
‘Langdurige meting van zuurgraad, druk en maagbeweging.’
‘Langdurig?’
‘Deze versie lijkt niet bedoeld om simpelweg door het lichaam te gaan.’
Ik dacht aan Teresa.
Ze hadden haar verteld dat hij vanzelf zou verdwijnen.
‘Hoe werd hij bevestigd?’
Eva keek me aan.
‘Volgens een technisch document endoscopisch of via een kleine chirurgische fixatie.’
Mijn adem stopte.
De pleister.
Het litteken.
‘Dus ze hebben haar geopereerd.’
‘Mogelijk een kleine ingreep.’
‘Zonder het haar te vertellen.’
‘Als haar verklaring klopt.’
‘Die klopt.’
Eva liet de stilte bestaan.
‘We hebben bewijs nodig.’
‘Het apparaat.’
‘Dat helpt.’
‘Serienummer?’
Ze knikte.
‘Daar wordt aan gewerkt.’
‘Wat is er met het bedrijf gebeurd?’
‘Financiering ingetrokken.’
‘Waarom?’
‘Officieel tegenvallende testresultaten en onvoldoende kapitaal.’
‘Officieel.’
‘Ja.’
‘En onofficieel?’
Eva schoof een document.
Een oud artikel.
Niet landelijk nieuws.
Vakpers.
HelixNova beëindigt preklinisch ontwikkelprogramma.
Preklinisch.
Mijn ogen bleven hangen.
‘Preklinisch betekent vóór echte patiënten.’
‘In grote lijnen.’
‘Maar mijn moeder was een echte patiënt.’
‘Ja.’
De kamer werd stil.
‘Dus hun officiële verhaal zegt dat ze nooit zover waren.’
‘Dat lijkt zo.’
Ik voelde misselijkheid.
‘Hoeveel mensen?’
‘Weten we niet.’
‘Richard wel.’
‘Misschien.’
‘Hij wist van mijn moeder.’
‘Daar zijn sterke aanwijzingen voor.’
Sterke aanwijzingen.
Ik wilde zekerheid.
Die kwam drie dagen later.
Het serienummer.
GT-S4-017.
Zeventien.
Niet 001.
Niet een enkel prototype.
Zeventien.
Eva belde.
‘We hebben bevestiging dat het nummer overeenkomt met interne productcodering van HelixNova.’
‘Dus minimaal zeventien apparaten.’
‘Niet noodzakelijk patiënten. Apparaten kunnen op testbanken of dieren gebruikt zijn.’
‘Maar?’
‘Er is reden om verder te kijken.’
‘Wie bewaart de administratie?’
‘Een curator had destijds bedrijfsarchief. Een deel is vernietigd volgens bewaartermijnen, een deel mogelijk nog beschikbaar.’
‘En Richard?’
‘Niet benaderen.’
‘Ik wil hem vragen hoeveel.’
‘Niet.’
‘Eva.’
‘Maya.’
Ze gebruikte mijn naam stevig.
‘Als hij ergens verantwoordelijk voor is, geeft u hem nu geen voorsprong door te vertellen wat wij wel en niet weten.’
Ik sloot mijn ogen.
‘Oké.’
Thuis was Richard niet.
Ik was na vier nachten ziekenhuis even kleding gaan halen.
Onze woning voelde vreemd.
Zijn schoenen.
Jas.
Koffieapparaat.
Een halve fles wijn.
Alles normaal.
Ik liep naar onze slaapkamer.
Zijn kast stond open.
Een deel van zijn kleding weg.
Op mijn kussen lag een envelop.
Mijn naam.
Ik belde Eva voordat ik hem opende.
‘Mag ik?’
‘Aan jou geadresseerd?’
‘Ja.’
‘Foto eerst.’
Ik maakte een foto.
Opende.
Geen liefdesbrief.
Een kopie van een contract.
TERESA ALVAREZ — DEELNEMERSOVEREENKOMST.
Mijn moeder heette Teresa Alvarez.
Daar stond haar handtekening.
Daarnaast:
GastroTrace observational tolerance study.
Risico's beschreven.
Bloeding.
Infectie.
Migratie van apparaat.
Mogelijke chirurgische verwijdering.
Ik voelde mijn hoofd tollen.
‘Ze heeft getekend.’
Eva zei:
‘Dat moet worden vastgesteld.’
‘Het lijkt haar handtekening.’
‘Dat zegt niet dat zij deze versie heeft gezien.’
Onder het contract lag een briefje van Richard.
Vraag je moeder waarom ze nu doet alsof ze van niets wist.
Ik wilde hem bellen.
Hem uitschelden.
Schreeuwen.
Maar toen zag ik iets.
Op pagina zes stond een datum.
12 maart.
Mijn moeder had gezegd dat ze op 14 maart het onderzoek deed.
Logisch.
Maar onder haar handtekening stond een getuige.
Richard de Vries.
Mijn echtgenoot.
En onder zijn naam:
Principal study coordinator.
Ik ging op het bed zitten.
Richard had mij twaalf jaar verteld dat hij bij HelixNova alleen de financiële kant deed.
Hij was geen passieve boekhouder.
Hij stond op het deelnemerscontract van mijn moeder.
Als coördinator.
Ik fotografeerde alles.
Toen zag ik de laatste pagina.
Vergoeding:
€6.000.
Niet acht.
De extra tweeduizend was dus nooit officiële vergoeding geweest.
En onderaan stond één zin die mijn huid koud maakte.
Device removal scheduled at day 90.
Dag negentig.
Het ding had nooit vanzelf moeten verdwijnen.
Het had na drie maanden verwijderd moeten worden.
Mijn moeder had dat nooit geweten.
En acht jaar later zat het nog steeds in haar lichaam.






