DEEL 7 — WILLEM KWAM THEE DRINKEN
Hij belde eerst.
‘Eline, ik denk dat wij moeten praten voordat advocaten alles kapotmaken.’
Ik wilde nee zeggen.
De Vries zei:
‘Luister. Niets tekenen.’
Dus Willem kwam.
Zelfde studeerkamer.
Hij keek naar Arthurs lege stoel.
‘Ik mis hem.’
‘Dat geloof ik.’
‘Wij kenden elkaar vierenveertig jaar.’
‘En u kende Jeroen?’
Hij werd stil.
‘Niet persoonlijk.’
‘Wist u dat hij bestond?’
Langer stil.
‘Op enig moment, ja.’
Mijn handen werden koud.
‘Wanneer?’
‘Na dood van mijn vader.’
‘Twaalf jaar geleden.’
‘Ja.’
‘Dus toen Jeroen nog leefde.’
Willem keek vloer.
Daar was antwoord.
‘U wist dat Arthur een zoon had.’
‘Ik vond documenten waaruit bleek dat Marieke een kind had gekregen dat niet was overleden.’
‘Waarom vertelde u Arthur niets?’
‘Omdat ik niet wist waar kind was.’
‘U had naam van uw zus.’
‘Duizenden De Wits.’
‘U zat in raad van bedrijf met miljoenen. U kon onderzoek betalen.’
Hij werd defensief.
‘Het was niet mijn verantwoordelijkheid.’
Die zin.
Ik voelde woede opstijgen.
‘Jeroen was uw neef.’
‘Ik kende hem niet.’
‘Dat is precies het probleem.’
Willem zuchtte.
‘Mijn vader had alles verkeerd aangepakt. Ik wist dat Arthur hem zou haten als waarheid uitkwam.’
‘Dus u beschermde herinnering aan uw vader.’
‘Misschien.’
‘Ten koste van levende mensen.’
Hij keek mij aan.
‘Ja.’
Eindelijk.
‘Waarom vecht u tegen Lottes erfenis?’
‘Omdat Arthur in laatste jaren irrationeel werd.’
‘U bedoelt dat hij u minder macht gaf.’
‘Dat is goedkoop.’
‘Is het onwaar?’
Hij stond op.
‘Bedrijf kan niet in handen komen van kind.’
‘Komt het niet. Er is STAK en professioneel bestuur.’
‘Maar economisch belang—’
‘Is van haar.’
‘Zij heeft niets opgebouwd.’
‘U ook niet alles.’
Dat raakte.
Hij keek hard.
‘Arthur heeft u goed getraind.’
‘Nee. Pleegzorg.’
Stilte.
Ik kwam dichter.
‘Meneer De Wit, u mag procederen. Dat is uw recht. Maar gebruik alstublieft niet verhaal dat ik Arthur heb verleid voor geld. Ik wist niet eens wie Jeroen was.’
‘U trouwde wel met rijke man terwijl u dakloos dreigde te worden.’
Daar.
Schaamte.
De oude.
Ik voelde hem.
Toen dacht ik aan Arthur.
Alleen jij mag bepalen wat die vijf jaar waren.
‘Ja,’ zei ik.
Willem leek verrast.
‘Ja?’
‘Ik trouwde deels voor veiligheid.’
‘Dus—’
‘En ik heb vijf jaar van hem gehouden.’
Hij zweeg.
‘Beide kunnen waar zijn.’
Daar had hij geen antwoord op.
Hij vertrok.
Een maand later diende zijn advocaat formeel verzoek tot toetsing van testamentaire constructie en enkele bedrijfsbesluiten in.
Oorlog.
Niet met geweren.
Met papier.
Papier kan ook families vernietigen.






