DEEL 4 — DE MAN DIE JEROEN AL DIE JAREN KENDE
Willem de Wit was Mariekes jongere broer.
Dus Jeroens oom.
Mijn maag draaide toen De Vries dat zei.
‘Hij wist?’
‘Dat is de vraag.’
‘Hij heet De Wit. Hij zat twintig jaar bij Arthur in bedrijf. Natuurlijk wist hij.’
‘Niet noodzakelijk alles.’
‘Meneer De Vries.’
‘Eline, feiten.’
Ik haatte dat woord op dat moment.
Willem was op tweeëntwintigjarige leeftijd in bedrijf gekomen.
Arthur had hem aangenomen lang nadat relatie met Marieke voorbij was.
Waarom?
Volgens oude stukken had Bernard de Wit ooit investeringskapitaal verstrekt aan Arthurs eerste fabriek.
Na Bernards overlijden erfde Willem een klein belang.
Dat groeide.
Hij werd commissaris.
Later voorzitter.
Arthur had pas vier jaar geleden ontdekt dat Jeroen leefde.
Hij confronteerde Willem.
Geen opname.
Wel notities.
Willem beweerde dat hij als kind en jonge volwassene niet wist dat Mariekes baby in leven was gebleven.
Hij dacht net als Arthur dat kind was overleden.
Pas na dood van zijn vader vond hij aanwijzingen.
‘Wanneer stierf Bernard?’
‘Twaalf jaar geleden.’
‘Dus Willem wist mogelijk twaalf jaar.’
‘Mogelijk.’
‘En zei niets.’
‘Dat betwist hij.’
Volgens Willem waren documenten onduidelijk.
Geen volledige naam.
Geen zekerheid dat kind Jeroen was.
Arthur geloofde hem niet.
Hun relatie verslechterde.
Maar Willem bleef voorzitter omdat ontslag zonder bewijs bedrijf kon destabiliseren.
‘Waarom maakt dit testament hem kwaad?’
De Vries schoof een formele brief.
Willems advocaten stelden dat Arthur in laatste levensjaren mogelijk onder ‘oneigenlijke beïnvloeding’ van mij stond.
Ik las opnieuw.
‘Ze zeggen dat ík Arthur gemanipuleerd heb?’
‘Ja.’
Ik begon te lachen.
‘Ik wist niet eens dat Jeroen zijn zoon was.’
‘Dat is ons belangrijkste verweer.’
‘Ons?’
‘U zult betrokken raken omdat uw dochter erfgenaam is.’
Willem voerde ook aan dat DNA-rapport onvoldoende basis was voor ‘familiaire legitimatie’ van Lottes bevoordeling.
Onzin juridisch? Arthur could leave to anyone. Exactly.
‘Arthur mocht zijn geld toch aan een hond nalaten?’
‘In grote lijnen: ja.’
‘Dus waarom doet paterniteit ertoe?’
‘Voor testamentaire uitleg en vennootschappelijke afspraken. Sommige certificaten zijn gekoppeld aan familietak. Maar zelfs zonder bloedband heeft Arthur Lotte bij naam als erfgenaam aangewezen.’
‘Dus Willem kan dit niet zomaar blokkeren.’
‘Nee.’
‘Wat kan hij wel?’
‘Procederen. Vertragen. Publiciteit zoeken. Druk zetten op stichting.’
Ik voelde woede.
‘Lotte is zeven.’
‘Precies.’
‘Waarom wil hij dit?’
De Vries antwoordde niet meteen.
Toen:
‘Als Arthur zonder aangewezen familierfgenaam was gestorven, zou Willem via bestaande opties en stichtingstructuur aanzienlijk meer invloed krijgen.’
Daar was geld.
Macht.
Niet noodzakelijk misdaad.
Wel motief voor juridische strijd.
‘Hoeveel?’
‘Potentieel beslissende invloed op ongeveer 22 procent extra stemrechten.’
Ik keek naar foto van Arthur.
Hij had dit zien aankomen.
Daarom onafhankelijke bewindvoerder.
Daarom brieven.
Daarom medisch wilsbekwaamheidsonderzoek ieder jaar na zijn vijfenzeventigste.
De Vries legde dossiers.
Arthur had psychiaters en notarissen laten vastleggen dat hij volledig besluitvaardig was.
Ik keek op.
‘Hij bereidde oorlog voor.’
‘Hij bereidde betwisting voor.’
‘Zelfde.’
‘Niet helemaal.’
‘U bent echt notaris.’
‘Helaas.’
Voor het eerst glimlachte ik.
Daarna vroeg ik:
‘Wat moet ik doen?’
‘Niets impulsiefs.’
‘Willem bellen?’
‘Nee.’
‘Bedrijf?’
‘Niet.’
‘Pers?’
‘Absoluut niet.’
‘Dus wachten?’
‘En documenten lezen.’
Hij gaf mij toegang tot Arthurs persoonlijke archief voor zover relevant.
Die avond, nadat Lotte sliep, begon ik.
Daar vond ik iets wat nog pijnlijker was dan juridische strijd.
Een map.
JEROEN
Niet dik.
Maar zorgvuldig.
Foto’s.
Een kopie van zijn overlijdensadvertentie.
Een artikel uit lokale krant over inzamelingsactie voor zijn behandeling.
Mijn naam.
Lottes geboorteaankondiging.
Arthur had ons leven verzameld voordat hij mij ooit ontmoette.
Tussen papieren zat één handgeschreven notitie.
14 april.
Vandaag Eline gezien vanuit auto toen ze Lotte bij opvang ophaalde.
Ik ben niet uitgestapt.
Wat zou ik zeggen?
“Hallo, ik ben de vader van de man die je net begraven hebt en ik heb hem nooit gekend?”
Ik ben een lafaard.
Mijn ogen vulden.
Volgende:
Ze verkoopt haar trouwring niet.
Goed.
Ik verstijfde.
Hoe wist hij dat?
Ik had overwogen ring te verkopen.
Was naar juwelier gegaan.
Niet gedaan.
Had Arthur me laten volgen?
Mijn woede kwam terug.
Map verder.
Een onderzoeksbureau.
Facturen.
discreet achtergrondonderzoek.
Hij had inderdaad laten uitzoeken hoe ik leefde.
Schulden.
Werk.
Woning.
Geen illegale bankgegevens.
Openbare en legaal verkregen informatie.
Maar toch.
Mijn huid kroop.
‘Arthur, wat heb je gedaan?’
Ik sloeg laatste blad om.
Daar stond:
Stop observatie.
Dit wordt verkeerd.
Ik wil haar helpen, niet haar leven bespioneren.
Datum drie weken vóór mijn sollicitatie.
Dus hij wist dat hij grens overschreed.
En stopte.
Maar daarna plaatste hij een vacature waarvan hij wist dat ik die waarschijnlijk zou zien.
Ik ging die nacht niet slapen.
Want voor het eerst voelde Arthur niet als vriendelijke oude man die geheim had.
Hij voelde als iemand die mijn leven vanachter gordijn had gestuurd.
En ik wist niet of ik hem daarvoor moest liefhebben, haten of allebei.






