DEEL 6 — LOTTE HOORDE ALLEEN HET DEEL DAT ZE AANKON
Ik vertelde Lotte niet dat ze veertig miljoen waard was.
Ze was zeven.
Die week was haar grootste crisis dat haar beste vriendin met iemand anders wilde zitten tijdens gym.
Wel vroeg ze:
‘Wie krijgt opa Arthurs huis?’
Kinderen horen alles.
‘Een stichting.’
‘Wat is dat?’
‘Een organisatie die ervoor zorgt dat huis goed wordt onderhouden.’
‘Mogen wij blijven?’
‘Ja.’
‘Voor altijd?’
Ik dacht.
‘Zolang ik wil.’
‘Mooi.’
Ze ging verder met tekenen.
Tien minuten later:
‘Was opa rijk?’
Ik glimlachte.
‘Ja.’
‘Hoe rijk?’
‘Heel rijk.’
‘Rijker dan Mila’s vader?’
‘Waarschijnlijk.’
‘Die heeft een Tesla.’
‘Dat zegt weinig.’
‘Hebben wij nu ook Tesla?’
‘Nee.’
Teleurstelling.
‘Wat heb ik dan?’
Daar zat gevaar.
Ik antwoordde:
‘Een huis om in te wonen, genoeg geld om veilig te zijn en later iets wat ik je uitleg als je groter bent.’
‘Een paard?’
‘Nee.’
‘Saai.’
Perfect.
Ik wilde haar jeugd niet vervangen door financiële identiteit.
Arthur had in testament zelfs instructie:
Lotte mocht vóór achttien alleen informatie krijgen die passend was bij leeftijd, tenzij juridische noodzaak.
Geen media.
Geen bedrijfsmarketing waarin ‘jonge erfgename’ werd gebruikt.
Geen interviews.
Hij kende wereld.
De bewindvoerder, mevrouw Van Laar, kwam langs.
Zakelijk.
Warm.
Zij vertelde mij:
‘U kunt uit fonds verzoeken indienen voor Lottes normale kosten, opleiding, gezondheid, ontwikkeling.’
‘Normale kosten betaal ik zelf.’
‘Dat hoeft niet allemaal.’
‘Ik wil niet dat haar vermogen ons dagelijks leven overneemt.’
‘Goed.’
‘Maar universiteit later?’
‘Daarvoor is het.’
‘En als ze op haar achttiende Ferrari wil?’
‘Dan is ze blij dat bewind tot vijfentwintig loopt.’
Ik lachte.
‘Arthur dacht overal aan.’
‘Bijna.’
‘Wat niet?’
‘Aan hoe u zich voelt.’
Daar was waar.
Testamenten regelen geld.
Niet verraad.
Niet liefde.
Niet rouw.






