DEEL 8 — NOOR VERTELDE MIJ WAAROM ZE ZO BANG VOOR MIJ WAS
Niet bang dat ik haar iets deed.
Bang dat ik mezelf kwijtraakte.
We zaten laat in keuken.
‘Toen je sportschool reed, dacht ik dat ik jou ook kwijt was.’
Ik keek.
‘Waarom?’
‘Omdat jij in dienst altijd zei dat controle verschil is tussen kracht en geweld.’
‘Ja.’
‘En die middag had je geen controle.’
Ik wilde tegenspreken.
Deed niet.
‘Ik belde 112.’
‘Dat was controle.’
‘Ik gebruikte geen wapen.’
‘Ook.’
‘Ik stopte.’
‘Ja.’
Ze pakte mijn hand.
‘Maar je reed erheen omdat je wilde dat iemand pijn voelde.’
Daar.
Ik keek tafel.
‘Ja.’
‘Dat is wat mij bang maakte.’
‘Denk je dat ik slecht ben?’
‘Nee.’
‘Wat dan?’
‘Dat je mens bent.’
Ik lachte bitter.
‘Bedankt.’
‘Jij hebt vijftien jaar mensen geleerd dat training niet karakter vervangt.’
Dat had ik letterlijk vaak gezegd.
‘Je hoeft niet perfect te zijn omdat je instructeur was.’
‘Maar ik wist beter.’
‘Ja.’
‘Dus erger.’
‘Niet automatisch.’
Ze keek.
‘Wat ga je hiermee doen?’
‘Geen idee.’
‘Therapie.’
Ik keek verschrikt.
Zij glimlachte.
‘Dat gezicht.’
‘Ik heb geen trauma.’
‘Je dochter bijna doodgeslagen, jij terug in gevecht na jaren, strafrechtelijk onderzoek, oude dienstervaringen wakker. Zeker. Gewoon dinsdag.’
‘Je bent irritant.’
‘Ik ben verpleegkundige. Beroepsrisico.’
Ik ging.
Met tegenzin.
Therapeut was voormalig defensiepsycholoog.
Nog erger.
Hij vroeg:
‘Wat voelde u toen Daan zei dat Evi respect moest leren?’
‘Woede.’
‘Daaronder?’
‘Meer woede.’
‘Probeer opnieuw.’
Ik haatte hem.
Vier sessies later:
machteloosheid.
Dat was woord.
Ik had militairen geleerd handelen in chaos.
Maar ik kon niet voorkomen dat eigen dochter terugging naar gewelddadige man.
Dat voelde als persoonlijk falen.
Dus toen zij ziekenhuis lag, koos ik situatie waarin ik wél wist wat doen.
Een fysieke dreiging.
Mensen in een kooi.
Dat kon ik oplossen.
Pijnlijk inzicht.
Ik was niet naar sportschool gegaan alleen omdat Daan daar was.
Ik was gegaan omdat vuisten eenvoudiger waren dan accepteren dat ik Evi niet kon controleren.
Dat veranderde mij.






