DEEL 12 — EVI KEERDE TERUG NAAR DE SPORTSCHOOL
Niet Titan’s Forge.
Een andere.
Kleine dojo waar fysiotherapieprogramma en zelfverdediging voor vrouwen werd gegeven.
Evi wilde eerst niet.
Daarna wel.
‘Ik wil niet leren vechten omdat ik bang ben.’
‘Waarom dan?’
‘Omdat ik mijn lichaam weer wil vertrouwen.’
Ik knikte.
‘Wil je dat ik meega?’
‘Nee.’
Pijnlijk.
‘Oké.’
‘Mam wel.’
Nog pijnlijker.
‘Prima.’
Ze zag mijn gezicht.
‘Pap, jij maakt alles technisch.’
‘Occupational hazard.’
‘Ik wil geen tips.’
‘Begrepen.’
‘Echt.’
‘Ik stuur geen schema.’
‘Ook geen YouTube.’
‘Nee.’
‘Geen “één ding nog”.’
Ik zuchtte.
‘Tirannie.’
Ze lachte.
Noor ging eerste keer.
Daarna Evi alleen.
Na maanden vroeg ze mij één keer.
‘Kun je me uitleggen waarom ik bevroor?’
Geen techniek.
Ik legde fysiologisch uit vanuit stress:
fight-flight-freeze.
‘Dus ik was niet zwak.’
‘Nee.’
‘Waarom voelde het dan zo?’
‘Omdat achteraf brein doet alsof je meer keuzes had dan op moment.’
Ze keek.
‘Dat zei therapeut ook.’
‘Slim mens.’
‘Zij zei ook dat jij irritant bent.’
‘Dan niet slim.’
Ze lachte.
Steeds meer.






