DEEL 11 — IK ONTMOETTE ANTON
Niet Daan.
Anton.
De trainer wiens knie in sportschool ernstig beschadigd raakte.
Hij vroeg via advocaat of we konden spreken.
Mijn eerste reactie:
nee.
Therapeut:
‘Waarom?’
‘Hij viel me aan.’
‘U hem ook gewond.’
‘Noodweer.’
‘Dat is juridische kwalificatie. Ik vraag waarom gesprek weigeren.’
Ik haatte die man.
Therapeut én Anton.
Toch ging ik.
Openbaar café.
Anton liep met brace.
‘Ik verwacht geen excuses,’ zei hij.
‘Mooi.’
Hij lachte schuin.
‘Nog steeds gezellig.’
‘Wat wil je?’
‘Ik wil weten wat jij je herinnert.’
Ik vertelde.
Hij vertelde.
Hij dacht dat ik Peter kwam aanvallen.
Peter had geroepen:
‘Pak hem.’
Anton reageerde.
‘Ik zag jou als dreiging.’
‘Ik zag jou hetzelfde.’
‘Mijn knie?’
‘Ik stapte opzij toen jij instapte. Ik raakte je been om ruimte te maken. Jij draaide verkeerd.’
Hij knikte.
‘Dat zie je op beeld.’
‘Ja.’
‘Toch dacht ik maanden dat jij hem expres kapot maakte.’
‘Waarom?’
‘Omdat dat beter voelde.’
Ik begreep.
Als ik monster was, hoefde hij niet erkennen dat hij uit groepsloyaliteit een oude man aanviel zonder te weten wat speelde.
‘Ik wist niets van Evi,’ zei hij.
‘Geloof ik.’
‘Niets van Ronald.’
‘Ook.’
‘Ik werkte daar drie avonden per week.’
Hij keek.
‘Ik dacht dat we familie waren.’
Dat woord weer.
‘Familie kan blind maken.’
‘Ja.’
Hij keek naar brace.
‘Ik kan waarschijnlijk niet meer professioneel coachen zoals vroeger.’
‘Dat spijt me.’
Hij keek verrast.
‘Echt?’
‘Ja.’
‘Maar niet schuld?’
‘Ik weet niet precies welk deel van gevolg bij wie hoort. De rechtbank heeft noodweer aangenomen. Dat betekent niet dat ik blij ben dat jij blijvend letsel hebt.’
Hij knikte.
‘Dat is genoeg.’
Wij schudden hand.
Geen vriendschap.
Afsluiting.
Die avond sliep ik beter.
Niet omdat ik vergiffenis kreeg.
Omdat hij weer mens werd.
Niet ‘een van vier’.
Anton.
Vader van twee dochters.
Domme keuze.
Zware consequentie.
Dehumaniseren werkt beide kanten op.






