DEEL 8 — MIJN BABY STOPTE MET GROEIEN
Mijn herstel ging niet in een rechte lijn.
Dat doet herstel nooit.
Mijn koorts daalde.
Daarna steeg hij weer.
Mijn wond moest opnieuw worden schoongemaakt.
De infectiewaarden verbeterden langzaam.
Mijn baby bleef het onverwacht goed doen.
Tot week één na mijn redding.
Dokter Van Dijk kwam met een echoapparaat.
Ik kende haar gezicht inmiddels.
Artsen proberen neutraal te kijken.
Patiënten leren hun ogen lezen.
“Wat?”
“Eerst kijken.”
“Dat betekent iets.”
“Sarah.”
“Zeg.”
Ze zuchtte.
“De groei loopt achter.”
Mijn keel trok dicht.
“Hoeveel?”
“Meer dan we willen.”
“Door de sepsis.”
“Waarschijnlijk combinatie. Jouw lichaam heeft enorme stress gehad.”
“Placenta?”
“Doorbloeding is niet ideaal.”
Ik keek naar scherm.
Mijn zoon.
Hoofd.
Rug.
Klein hart.
“Wat doen we?”
“Monitoren.”
“Hoe vaak?”
“Veel.”
“En als—”
“Dan halen we hem.”
Mijn lichaam werd koud.
“Nu?”
“Nee.”
“Wanneer?”
“Wanneer binnen blijven gevaarlijker wordt dan buiten.”
Ik haatte dat soort geneeskunde.
Geen duidelijk goed.
Alleen minder gevaarlijk.
“Hoeveel weegt hij?”
“Geschat ongeveer dertienhonderd gram.”
Te klein.
“Overleving?”
Van Dijk keek mij strak aan.
“Goed, als hij nu geboren zou worden. Maar iedere veilige dag extra helpt.”
Ik knikte.
“Dus ik lig.”
“Je lag toch al.”
“Dan professioneel.”
Ze glimlachte.
Mijn moeder kwam die middag niet.
Ik was blij.
En teleurgesteld.
Dat vond ik irritant.
Mevrouw De Vries kwam.
“Waar is ze?”
“Marget?”
“Wie anders?”
“Revalidatie.”
Ik voelde schaamte.
Natuurlijk.
Mijn moeder herstelde zelf van een beroerte.
Niet iedere dag kon om mij draaien.
“Hoe gaat het?”
“Boos.”
“Op mij?”
“Op zichzelf.”
“Dat klinkt gezond.”
“Niet helemaal.”
Mevrouw De Vries ging zitten.
“Ze slaapt slecht.”
“Dat is niet mijn verantwoordelijkheid.”
“Nee.”
Goed.
Geen manipulatie.
“Ze vroeg of ze morgen mag komen.”
Ik keek naar mijn buik.
“Ja.”
De volgende dag kwam Margaret met een map.
“Wat is dat?”
“Brieven.”
“Meer papa?”
Ze schudde haar hoofd.
“Helaas.”
Ze legde map.
Mijn naam op enveloppen.
Jaar na jaar.
Geen postzegels.
“Wat?”
“Mijn.”
Ik keek.
Brief één:
mijn eenentwintigste verjaardag.
Brief twee:
Kerst.
Drieëntwintig.
Vijfentwintig.
Dertig.
Vijfendertig.
“Je schreef.”
Ze knikte.
“Waarom niet gestuurd?”
Ze keek naar haar slechte hand.
“Trots.”
Eén woord.
Ik lachte bitter.
“Familietrek.”
Ze glimlachte klein.
Ik opende die van mijn vijfentwintigste.
Lieve Sarah,
mevrouw De Vries zegt dat je in Rotterdam werkt.
Ik heb je nummer niet.
Dat is een leugen. Ik heb het wel.
Ik durf niet te bellen.
Ik ben bang dat je ophangt.
Dat is blijkbaar makkelijker dan ontdekken of je dat werkelijk zou doen.
Ik stopte.
Kijk naar haar.
“Je had mijn nummer.”
“Ja.”
“Zestien jaar lang?”
“Meestal.”
Ik voelde irritatie.
“Waarom belde je niet?”
“Waarom jij?”
Daar.
Weer.
Gelijk.
Niet behulpzaam.
Maar gelijk.
Ik ademde.
“Goed.”
“Niet goed.”
“Nee.”
“Allebei dom.”
Ik lachte.
“Dat wel.”
Een andere brief.
Mijn dertigste.
Vandaag werd ik zeventig dagen ouder dan je vader ooit is geworden.
Ik dacht altijd dat tijd mij iets zou leren.
Hij leert vooral dat je meer dagen hebt om dezelfde fout opnieuw te maken.
Ik veegde tranen.
“Je bent beter op papier.”
Margaret glimlachte.
“Geen beroerte daar.”
We lachten.
Daarna werd ze serieus.
Ze wees naar mijn buik.
“Bang?”
Ik knikte.
“Heel.”
Ze legde haar goede hand op mijn arm.
“Nu begrijp?”
Ik wist wat ze bedoelde.
Haar angst.
Na papa.
Het idee mij te verliezen.
Ik voelde weerstand.
“Een beetje.”
Ze knikte.
“Niet excuus.”
“Goed.”
“Alleen... begrijp.”
Ik keek naar haar.
“Ja.”
Daar begon iets te veranderen.
Niet het verleden.
Onze taal.






