DEEL 14 — DE VERJAARDAG DIE WE ZESTIEN KEER HADDEN GEMIST
Op mijn zevenendertigste verjaardag kwam mijn moeder om acht uur 's ochtends aanbellen.
Ik deed open in pyjama.
Pieter op mijn heup.
“Waarom?”
Ze hield een taart vast.
Scheef.
“Verjaardag.”
“Het is acht uur.”
“File.”
“Van Zeeland naar Utrecht vóór acht?”
Ze haalde schouders op.
“Vroeg.”
Ik liet haar binnen.
Op taart stond:
37
En daaronder met slechte letters:
+16
Ik keek.
“Wat is plus zestien?”
“Gemist.”
Mijn keel trok dicht.
“Dat is emotionele chantage.”
Ze glimlachte.
“Taart.”
“Beter.”
Mevrouw De Vries kwam later.
Twee collega's.
Een buurvrouw.
Klein.
Ik had geen behoefte aan groot.
Margaret gaf me geen duur cadeau.
Een map.
“Niet weer brieven.”
Ze knikte.
“Wel.”
Ik zuchtte.
“Familie kan echt geen normale cadeaukaarten kopen.”
In de map zaten kopieën van alle brieven die zij in zestien jaar had geschreven.
Originelen hield zij.
“Waarom kopieën?”
“Niet geheim.”
Mijn ogen vulden zich.
Dat was het.
Niet de inhoud.
Niet geheim.
Transparant.
Ik gaf haar iets terug.
Een klein boekje.
Mijn notities uit de Biesbosch waren uit mijn dode telefoon hersteld.
De tekst voor Pieter.
Ook de regels over haar.
Als zij nog leeft en jij ooit bij haar terechtkomt, wees niet bang voor haar harde stem.
Ze klinkt streng wanneer ze bang is.
Margaret las.
Lang.
Toen keek ze op.
“Jij wist.”
“Wat?”
“Waarom ik.”
“Een beetje.”
“Toen al.”
“Koorts helpt blijkbaar met wijsheid.”
Ze huilde.
“Waarom terugkomen?”
“Voor je beroerte?”
“Ja.”
Ik dacht.
“Nieuwsgierigheid.”
Ze keek beledigd.
“Alleen?”
“Schuld.”
“Mooi.”
“En...”
Ik keek naar Pieter.
“Om hem.”
“Waarom?”
“Ik kon hem niet leren dat familie ingewikkeld mag zijn als ik zelf deed alsof de mijne niet bestond.”
Margaret knikte.
“En mij?”
Ik glimlachte.
“Misschien miste ik je.”
Ze begon te huilen.
“Niet zo blij.”
“Te laat.”
We aten taart om negen uur 's ochtends.
Pieter smeerde room in zijn haar.
Mijn moeder zei:
“Niet.”
Ik keek naar haar.
Ze stopte.
Ademde.
Toen:
“Laat maar.”
Ik begon te lachen.
“Vooruitgang.”






