DEEL 10 — DE EERSTE KEER DAT MARGARET HAAR KLEINZOON VASTHIELD
Pieter lag drie weken op neonatologie.
Zuurstofondersteuning in het begin.
Voeding via slang.
Monitoren.
Gewicht.
Temperatuur.
Alle kleine getallen die ineens groter werden dan de wereld.
Mijn eigen wondherstel liep parallel.
Elke dag fysiotherapie.
Eerst rechtop zitten.
Dan staan.
Dan drie stappen.
Ik haatte iedere stap.
Niet omdat het pijn deed.
Omdat ik gewend was degene naast het bed te zijn die zei:
“Goed zo.”
Nu zei een fysiotherapeut van vijfentwintig tegen mij:
“Geweldig, nog eentje.”
Ik wilde haar slaan met mijn looprek.
Mijn moeder vond dat hilarisch.
“Goed voor je.”
“Wat?”
“Patiënt zijn.”
“Waarom?”
“Je bent irritant.”
Ik keek haar aan.
“Jij hebt een beroerte gehad en bent nu grappig geworden.”
Ze glimlachte.
Haar spraak verbeterde.
Mijn been ook.
Langzaam.
Op een dinsdag mocht Pieter voor het eerst langere tijd uit de couveuse.
Ik zat met hem op mijn borst.
Hij woog nog geen twee kilo.
Margaret zat op stoel.
Ze keek.
Alleen keek.
“Wil je?”
vroeg ik.
Ze werd wit.
“Wat?”
“Hem vasthouden.”
“Mag?”
“Als verpleegkundige zegt ja.”
De neonatologieverpleegkundige hielp.
Kussen.
Handen.
Positie.
Mijn moeder strekte haar linkerarm.
Rechts werkte nog nauwelijks.
“Ik kan niet goed.”
“Je hoeft hem niet jongleren.”
Ze keek boos.
“Sarah.”
“Sorry.”
De verpleegkundige glimlachte.
“Wij helpen.”
Pieter werd in haar armen gelegd.
Mijn moeder stopte met ademen.
Werkelijk.
“Adem,” zei ik.
Ze lachte en huilde.
“Hallo.”
Haar stem was zacht.
“Pieter.”
Mijn zoon bewoog.
Zijn handje kwam tegen haar blouse.
Margaret keek naar mij.
“Zelfde neus.”
“Als wie?”
“Papa.”
Mijn keel trok dicht.
“Misschien.”
“Jij ook.”
“Dus gewoon onze genetische pech.”
Ze schudde hoofd.
Toen zei ze:
“Dank.”
“Waarvoor?”
“Dat ik mag.”
Ik voelde iets in mijn borst.
Vroeger zou ze hebben gedacht dat oma zijn vanzelfsprekend was.
Nu vroeg ze.
Wachtte.
Was dankbaar.
“Je bent zijn oma.”
Ze knikte.
“Maar jij moeder.”
Vier woorden.
Alles.
Grenzen.
Rollen.
Ik legde mijn hand op haar slechte rechterhand.
“En jij bent nog steeds mijn moeder.”
Ze keek naar mij.
Tranen.
“Mag?”
Die vraag brak me.
“Ja.”
Ik boog voorover.
Zij kon nauwelijks bewegen.
Dus ik omhelsde haar.
Voorzichtig.
Pieter tussen ons.
Drie generaties.
Niet genezen.
Niet opgelost.
Aanwezig.
Dat was beter.






