DEEL 11 — TERUG NAAR HET HUIS WAAR IK WEG LIEP
Vier maanden na mijn ongeluk reed ik opnieuw Zeeland binnen.
Niet zelf.
Mijn been was nog niet klaar voor lange ritten.
Mevrouw De Vries reed.
Pieter achterin.
Mijn moeder woonde weer thuis met ondersteuning.
Ik had haar huis zestien jaar niet gezien.
De gevel was kleiner.
Alles uit je jeugd is kleiner wanneer je terugkomt.
De appelboom weg.
Schuur opnieuw geschilderd.
Gordijnen anders.
De voordeur dezelfde.
Margaret stond in opening.
Stok.
“Welkom.”
Geen:
eindelijk.
Geen:
dit is ook jouw huis.
Gewoon welkom.
Ik liep naar binnen.
Langzaam.
Mijn litteken trok.
De keuken.
Daar.
De tafel was nieuw.
Maar ik zag de oude toch.
Twintigjarige ik.
Tas.
Brief.
Woede.
“Hier,” zei ik.
Margaret knikte.
“Ik weet.”
“Heb je tafel vervangen door mij?”
Ze lachte.
“Brandvlek.”
“Van mij?”
“Jij zette pan.”
“Natuurlijk.”
Pieter begon te huilen.
Mijn moeder keek.
“Mag ik?”
“Pak hem maar.”
Ze kon inmiddels beide armen iets gebruiken, maar voorzichtig.
Ik gaf hem.
Ze liep met hem niet.
Bleef zitten.
Goed.
Ik liep naar mijn oude slaapkamer.
Niet intact museum.
Dat waardeerde ik.
Na vijf jaar had Margaret er een naaikamer van gemaakt.
Later logeerkamer.
Er stond één foto.
Ik als zeventienjarige.
Hockeyteam.
Tanden bloot.
Levend.
Ik pakte hem.
“Waarom deze?”
Mijn moeder stond in deur.
“Laatste.”
“Laatste voor ruzie?”
“Laatste waar je nog thuis woonde.”
Ik keek naar haar.
“Heb je foto's van later?”
Ze knikte.
“Internet.”
Ik begon te lachen.
“Je stalkte mij?”
“Ja.”
Eerlijk.
“Hoeveel?”
“Veel.”
“Je wist dus van rampenhulp.”
“Alles.”
“Ook orkaan op Haïti?”
“Ja.”
“Bosbranden Spanje?”
“Ja.”
“Overstroming Pakistan?”
“Ja.”
Mijn mond viel open.
“Hoe?”
“Google.”
“Mijn moeder kan Google.”
“Niet oud.”
“Je bent zeventig.”
Ze keek beledigd.
“Zesenzeventig.”
“O, erger.”
Ze lachte.
Daarna werd ze stil.
“Iedere keer... nieuws.”
Ze wees naar televisie.
“Dacht: dood?”
Mijn grap verdween.
“En je belde niet.”
“Bang.”
“Dat ik dood was?”
“Dat jij leefde... en niet wilde.”
Dat was misschien erger.
Ik ging op bed zitten.
“Waarom dacht je dat?”
“Jouw zin.”
Vanaf vandaag dood voor je.
God.
Woorden van twintig jaar.
Zestien jaar echo.
“Ik meende het niet letterlijk.”
“Toen wist ik.”
“Later?”
Ze schudde hoofd.
Ik keek naar haar.
“Waarom nam je een woedende twintigjarige zo serieus?”
Ze glimlachte verdrietig.
“Waarom nam jij een bange moeder zo letterlijk?”
Fair.
We zwegen.
“Wat nu?” vroeg ze.
“Wat bedoel je?”
“Wij.”
Ik dacht.
Geen grote belofte.
“Ik kom volgende week.”
Haar gezicht lichtte op.
“Zeker?”
“Als Pieter niet besluit dat slapen een belediging is.”
Ze lachte.
“En jij?”
“Wat?”
“Kom jij ooit Utrecht?”
Ze werd onzeker.
“Als mag.”
“Mag.”
“Niet wonen.”
Ik begon hard te lachen.
“Nee.”
Ze ook.
Goed.
Grenzen konden ook grappig zijn.






