DEEL 9 — DE JUF DIE AL EERDER IETS HAD GEZIEN
Jessi’s juf heette Sanne Brouwer.
Zij meldde zich bij politie nadat nieuws uitkwam.
Ze voelde zich schuldig.
Net als ik.
‘Jessi veranderde vanaf september.’
‘Hoe?’
‘Slaperig.’
Sanne vertelde dat Jessi soms midden in kring bijna in slaap viel.
Een keer kon ze moeilijk focussen.
Een andere keer tekende ze zichzelf in bed met grote zwarte druppels.
Sanne vroeg Patricia.
Patricia zei:
‘Ze heeft postvirale vermoeidheid.’
Een arts?
Patricia:
‘Kinderarts volgt.’
School vroeg medische brief.
Kreeg een document van BrightChild Wellness.
Niet arts.
Toch logo medisch.
Daar had school meer achter moeten zitten.
‘Waarom niet Veilig Thuis?’ vroeg ik.
Sanne huilde.
‘Omdat ze altijd schoon was. Goed gekleed. Ouders kwamen. Ze was niet bang wanneer Arthur haar ophaalde.’
Daar.
Misbruik ziet niet altijd uit zoals voorlichtingsposter.
‘Eén keer zei ze dat mama “slaapmelk” gaf.’
‘Wat deed u?’
‘Ik vroeg moeder. Zij zei magnesiumdrankje.’
‘En u geloofde?’
‘Ja.’
Sanne keek mij.
‘Ik had moeten melden.’
Ik voelde pijn.
Maar herinnerde Eva.
Niet iedereen kan achteraf zichzelf vernietigen.
‘Misschien.’
Sanne keek verrast.
‘Ik ga niet zeggen dat u niets kon doen.’
‘Nee.’
‘Maar ik zag ook dingen en vroeg niet genoeg.’
We zaten.
Twee volwassenen met hetzelfde schuldgevoel.
‘Wat nu?’ vroeg ik.
Sanne:
‘Onze school verandert protocol. Bij onverklaarde slaperigheid en medische verhalen zonder behandelaar wordt zorgcoördinator eerder betrokken.’
Goed.
Geen stichting met Jessi's naam.
Geen heroïsche campagne.
Een procedure.
Dat is vaak echte verbetering.
Jessi bleef voorlopig niet op oude school.
Te veel pers.
Te veel kinderen die thuis hadden gehoord dat ze ‘dood was’.
Ze ging maanden later naar andere school in Haarlem.
Eerste dag vroeg:
‘Moet ik zeggen waarom ik verhuisd ben?’
‘Alleen als jij wilt.’
‘Wat als ze vragen naar papa en mama?’
‘Je mag zeggen dat je nu bij oma woont.’
‘En als ze meer?’
‘Dan zeg je: daar praat ik niet over.’
Ze oefende.
‘Daar praat ik niet over.’
‘Prima.’
‘Dat klinkt boos.’
‘Mag.’
‘Daar praat ik liever niet over.’
‘Ook prima.’
Ze koos die.
Na school:
‘Niemand vroeg.’
Ik lachte.
‘Zie je.’
‘Eén meisje vroeg of ik van paarden hou.’
‘En?’
‘Nee.’
‘Drama.’
Ze rolde ogen.
Normale problemen.
Wat een luxe.






