DEEL 10 — ARTHUR SCHREEF MIJ EEN BRIEF
Zeven maanden na arrestatie kreeg ik brief via zijn advocaat.
Ik wilde hem verbranden.
Deed niet.
Ik legde hem drie dagen ongeopend op keukenkast.
Toen Jessi bij therapeut was, opende ik.
Mam,
ik weet dat ieder woord dat ik schrijf ontoereikend is.
Goed.
Ik ga niet zeggen dat Patricia alles deed. Dat zou laf zijn. Ik heb dingen toegestaan en gedaan die geen vader ooit mag doen.
Ik stopte.
Adem.
Ik wil wel dat je één ding weet: ik heb nooit besloten dat Jessi moest sterven.
Mijn maag draaide.
Ik heb mezelf verteld dat we tijd kochten. Eerst omdat Patricia de medicatie had gegeven en ik bang was dat ziekenhuis politie zou inschakelen. Daarna omdat Robert maandag kwam. Daarna omdat bank dinsdag stemde. Iedere keer schoof ik de grens een paar uur op.
Daar.
Toen Patricia met de kist kwam, zei ik nee. Daarna dacht ik: alleen tot familie weg is. Toen legde ik de reservesleutel onder voering omdat ik niet meer wist wat ik deed.
Ik huilde.
Niet uit medelijden.
Uit herkenning van hoe lafheid groeit.
Ik hoorde Jessi wakker worden. Ze zei “papa”. Ik zei dat ze stil moest blijven. Dat is een zin die ik iedere nacht hoor.
Goed.
Hij mocht hem horen.
Ik weet dat je wilt vragen waarom ik niet gewoon deur opende en 112 belde. Ik heb geen antwoord dat niet neerkomt op lafheid.
Eindelijk.
Ik was bang bedrijf kwijt te raken. Bang huis kwijt. Bang dat de fraude met BrightChild uitkwam. Bang Patricia kwijt. Bang voor gevangenis. En iedere angst woog op dat moment zwaarder dan dat ik vader hoorde zijn.
Ik legde brief neer.
Later verder.
Je hoeft mij niet te vergeven. Ik vraag je alleen Jessi ooit te vertellen dat er een moment was waarop ik haar wel wilde helpen.
Daar werd ik boos.
Ik pakte pen.
Schreef, niet gestuurd:
Nee.
Want dat was last die hij opnieuw bij Jessi legde.
‘Vertel haar dat papa tóch ergens goed was.’
Nee.
Hij kon verantwoordelijkheid dragen zonder dat kind hem geruststelde.
Ik besprak brief met Jessi’s therapeut, niet inhoudelijk delen met Jessi.
Therapeut zei:
‘Op haar leeftijd hoeft ze dit niet te lezen. Later kan ze kiezen.’
Ik bewaarde verzegeld in dossier.
Niet vernietigen.
Niet geven.
Keuze voor later.
Ik antwoordde Arthur uiteindelijk.
Vier zinnen.
Arthur,
ik heb je brief gelezen. Ik zal Jessi niet verantwoordelijk maken voor het verlichten van jouw schuld. Als zij later informatie over jouw verklaring wil, kan dat met professionele begeleiding. Voor nu heeft zij rust nodig.
Mam
Ik tekende ‘Mam’.
Waarom?
Omdat ik dat nog was.
Ik haatte hem.
Ik hield van hem.
Beide.
Dat was mijn eigen verschrikkelijke dubbele waarheid.






