DEEL 14 — DE KIST
Jessi was dertien toen zij vroeg waar de kist was gebleven.
Ik had gehoopt nooit.
‘Bij politie geweest. Daarna als bewijs afgehandeld.’
‘Bestaat hij nog?’
Ik wist niet.
Via advocaat hoorde ik dat fysieke kist na onherroepelijke zaak uiteindelijk mocht worden vernietigd.
‘Waarom vraag je?’
‘Ik wil hem niet in museum.’
Ik keek geschokt.
‘Wie heeft dat gezegd?’
‘Een journalist had ooit mail gestuurd.’
Mijn bloed kookte.
‘Nooit.’
‘Goed.’
‘Dat gebeurt niet.’
‘Ik wil dat hij weg is.’
‘Dan vragen we.’
We vroegen.
Na toestemming en procesregels werd kist vernietigd.
Niet door ons.
Geen vuurritueel.
Geen dramatisch kapot slaan.
Gewoon professionele vernietiging nadat bewijsplicht voorbij was.
Jessi wilde geen as, geen stuk hout.
‘Goed.’
Die avond bakten we pannenkoeken.
Waarom?
Omdat ze wilde.
Trauma hoeft niet iedere symbolische dag ceremonie.
Soms wil een kind stroop.
Ze vroeg:
‘Oma?’
‘Ja?’
‘Denk je dat ik later kinderen wil?’
‘Geen idee.’
‘Ik ben bang dat ik op Patricia lijk.’
Ik draaide gas laag.
‘Waarom?’
‘Omdat zij mijn moeder is.’
Ik ging zitten.
‘Biologie is geen opdracht.’
‘Maar wat als ik ook controle wil?’
‘Iedere ouder wil soms controle.’
‘Wat dan?’
‘Dan leer je grenzen.’
‘En als ik boos word?’
‘Dan word je boos.’
‘En als ik iets slechts doe?’
‘Dan neem je verantwoordelijkheid.’
Ze keek.
‘Zo simpel?’
‘Niet makkelijk. Wel simpel.’
Ze knikte.
‘Ik wil later misschien hond eerst.’
‘Uitstekend plan.’
We aten.
Geen grote openbaring.
Gewoon toekomst.
Dat was belangrijkste.






