DEEL 2 — ‘ZE IS NIET OVERLEDEN’
Jessi werd naar het kinderziekenhuis in Amsterdam gebracht.
De rit duurde minder dan een half uur.
Voor mij voelde hij als jaren.
Een verpleegkundige plaatste een zuurstofmetertje op haar vinger.
Een ander mat temperatuur.
39,4.
Bloeddruk laag.
Jessi was suf, maar reageerde.
‘Hoe heet je?’ vroeg verpleegkundige.
‘Jessi.’
‘Hoe oud ben je?’
Ze stak zes vingers op.
‘Wie is die mevrouw?’
Ze keek mij.
‘Mijn oma.’
‘Goed.’
Toen:
‘Heb je pijn?’
Jessi wees naar buik.
‘En hoofd.’
‘Heb je medicijnen gekregen?’
Haar ogen gingen naar mij.
‘Je mag zeggen,’ zei ik.
‘Mama geeft pillen.’
De verpleegkundige stelde geen verdere inhoudelijke vragen.
Dat vond ik later belangrijk.
Zij ging niet zelf een verhaal uit een bang kind trekken.
Er zou een speciaal getraind team komen.
In de behandelkamer werd bloed afgenomen.
Urine.
Een infuus.
Kinderarts.
Toxicoloog werd geraadpleegd.
Ik zat naast haar totdat iemand mij voorzichtig naar buiten stuurde voor onderzoek.
In gang stond een vrouw met donkerrood haar.
‘Mevrouw Vermeer?’
‘Ja.’
‘Ik ben dr. Saskia van Dam, kinderarts.’
‘Gaat ze dood?’
Direct.
Geen nette woorden.
Dr. Van Dam antwoordde even direct.
‘Op dit moment verwachten we dat niet.’
Mijn knieën werden slap.
Ze wees stoel.
‘Ze is ernstig verzwakt, uitgedroogd, heeft koorts en er zijn aanwijzingen dat ze een krachtig kalmerend middel in haar lichaam heeft dat niet past bij haar medische dossier.’
Ik sloot ogen.
‘Heeft ze schade?’
‘Dat weten we nog niet. Haar ademhaling is op dit moment stabiel. We houden haar intensief in de gaten.’
‘Ze lag in een kist.’
‘Dat heeft politie verteld.’
‘Ze was vastgebonden.’
‘We hebben striemen gezien.’
Ik begon te huilen.
‘Hoe lang?’
‘Dat kunnen we niet precies zeggen.’
‘Ze zei dat ze medicijnen krijgt.’
‘Dat nemen we zeer serieus.’
‘Haar ouders zeiden dat ze dood was.’
De arts keek me aan.
‘Mevrouw Vermeer, er is nog iets dat u moet weten.’
‘Wat?’
‘Voor zover wij nu kunnen nagaan, is uw kleindochter nergens officieel als overleden geregistreerd.’
Ik staarde.
‘Wat?’
‘Er is geen geldige verklaring van overlijden in haar elektronisch medische dossier en geen melding die wij via de gebruikelijke route kunnen terugvinden.’
‘Maar de uitvaart is morgen.’
‘Dat is wat u verteld is.’
‘Er stond een kist.’
‘Ja.’
‘Iedereen dacht dat ze dood was.’
‘Ja.’
Mijn hoofd kon het niet verwerken.
‘Dus... ze hebben geen echte begrafenis geregeld?’
‘Dat is aan politie en justitie om uit te zoeken.’
Een rechercheur kwam later.
Inspecteur Eva Smit.
Ze ging tegenover mij zitten.
‘Mevrouw Vermeer, ik wil één ding eerst duidelijk maken. Uw zoon en schoondochter zijn meegenomen voor verhoor. Dat betekent nog niet dat alle feiten al vaststaan. U hoeft geen conclusies voor ons te trekken.’
Ik knikte.
Goed.
‘Vertel vanaf moment dat u vandaag aankwam.’
Ik vertelde.
De bloemen.
De gesloten kist.
Arthur die wilde dat ik vertrok.
Het gekras.
De sleutel.
De banden.
Patricia:
Ze had nog lang niet wakker mogen worden.
Eva schreef.
‘Wanneer heeft u Jessi voor het laatst gezien vóór vandaag?’
Ik dacht.
‘Bijna tien weken geleden.’
Dat klonk verschrikkelijk.
‘Waarom zo lang?’
‘Haar ouders zeiden dat ze vaak ziek was.’
‘Had ze eerder gezondheidsproblemen?’
‘Niet ernstig.’
‘Wanneer hoorde u dat zij was overleden?’
‘Gisterenmorgen.’
‘Van wie?’
‘Arthur.’
‘Wat zei hij?’
Mijn telefoon lag in politiebewaring in huis, maar ik herinnerde.
Hij belde.
Huilde.
‘Mam... Jessi is vannacht overleden.’
Ik had geschreeuwd.
‘Hoe?’
‘Infectie. Ze kreeg geen lucht.’
‘Ziekenhuis?’
‘Te laat.’
‘Arts?’
‘Patricia heeft gebeld.’
‘Waar was jij?’
Hij zei thuis.
‘En toen?’
‘Hij zei dat ze vanwege besmettingsgevaar geen bezoek wilden, maar dat ik vanavond kort afscheid mocht nemen.’
Eva:
‘Waarom vanavond?’
‘Omdat morgenochtend zogenaamd uitvaart was.’
‘Welke uitvaartondernemer?’
Ik wist naam niet.
Patricia had alles geregeld.
‘Was er vanavond personeel van uitvaartbedrijf?’
‘Nee.’
‘Hebt u documenten gezien?’
‘Nee.’
‘Bloemen?’
‘Bezorgd.’
‘Gasten?’
Een klein aantal familieleden was eerder geweest, maar bijna iedereen weg tegen tien uur.
‘Heeft iemand de kist geopend?’
‘Niet dat ik zag.’
Patricia had iedereen gevraagd afstand te houden.
‘Vanwege besmetting.’
‘Ja.’
Eva stopte schrijven.
‘Mevrouw Vermeer.’
‘Ja?’
‘Ik moet u iets vragen wat mogelijk moeilijk is.’
‘Alles is moeilijk.’
‘Zijn er financiële redenen waarom iemand belang zou hebben bij Jessi’s overlijden?’
Mijn eerste reactie:
‘Nee.’
Toen dacht ik aan Victor.
Mijn overleden man.
Arthur's vader.
En de familiewaarden.
Niet alleen sentimenteel.
Aandelen.
‘Misschien.’
Eva keek op.
‘Vertel.’
Victor had vijf jaar eerder een hersenbloeding gekregen.
Hij overleed binnen drie dagen.
Zijn testament was gedetailleerd.
Arthur kreeg een deel van familiebedrijf.
Ik kreeg vermogen en levenslang dividend op bepaalde aandelen.
Maar Victor had iets ongebruikelijks gedaan.
Hij had 28 procent van de stemgerechtigde aandelen in Vermeer Medical Logistics niet aan Arthur gegeven.
Hij had ze rechtstreeks voor Jessi in testamentair bewind geplaatst.
Tot haar vijfentwintigste.
Arthur mocht als ouder dividend gebruiken voor aantoonbare kosten van Jessi, maar kon de aandelen niet verkopen of verpanden.
De bewindvoerder was een onafhankelijke notaris.
‘Waarom deed uw man dat?’
‘Hij vertrouwde Arthur met bedrijf... maar niet volledig met schulden.’
Ik schaamde me die zin te zeggen.
‘Wat bedoelt u?’
‘Arthur nam risico’s. Victor vond dat te veel.’
‘Wat gebeurt er met aandelen als Jessi overlijdt?’
Ik voelde koude in mijn borst.
‘Ik weet het niet precies.’
‘Hebt u testament?’
‘Mijn advocaat.’
Eva noteerde.
‘We gaan dat opvragen via bevoegde weg.’
Ik wilde bellen.
Ze hield hand.
‘Niet nu zelf familie of notarissen waarschuwen. Laat ons eerst bewijs veiligstellen.’
Goed.
Het werd drie uur ’s nachts.
Jessi werd opgenomen op kinderafdeling met bewaking.
Jeugdbescherming kwam.
Een medewerker, Marloes de Graaf, legde uit dat Arthur en Patricia voorlopig geen toegang kregen totdat veiligheid beoordeeld was.
‘En ik?’
‘U kunt voor nu blijven als Jessi dat wil en medische team akkoord is.’
‘Ze wil.’
Jessi sliep.
Echt sliep.
Niet gedwongen.
Ik zat in stoel.
Haar hand in mijne.
Om 04.12 opende ze ogen.
‘Oma?’
‘Ja.’
‘Is kist weg?’
Mijn hart scheurde.
‘Ja.’
‘Echt?’
‘Echt.’
‘Papa boos?’
Ik ademde.
‘Papa praat nu met politie.’
Ze keek naar plafond.
‘Ik heb niets gezegd.’
‘Wat bedoel je?’
‘Van de map.’
Ik verstijfde.
‘Welke map?’
Ze trok deken hoger.
‘De blauwe.’
‘Waar?’
‘Papa zei dat als ik tegen iemand zei wat ik zag, mama me weer slaapmedicijn zou geven.’
Ik raakte haar hand.
‘Je hoeft nu niets te vertellen als je niet wilt.’
Ze keek.
‘Maar dan weten ze niet.’
‘Er komen mensen die precies weten hoe ze met kinderen moeten praten. Jij hoeft oma niet te overtuigen.’
Ze begon te huilen.
‘Geloof je me?’
‘Ja.’
Dat was het enige antwoord dat telde.






