DEEL 6 — SELINA’S TELEFOON
De dag voor het feest kwam Selina opnieuw langs.
Ovengerecht.
Was.
Dat zat al in mijn herinnering.
Maar daarna gebeurde iets anders.
Ze bleef bij het aanrecht staan.
“Mara?”
“Ja?”
“Ik moet je iets laten zien.”
Mijn maag zakte.
Ik wist het voordat ik het wist.
Ze pakte telefoon.
WhatsApp.
Julian.
Berichten verspreid over maanden.
Niet dagelijks.
Niet expliciet seksueel.
Erger op een bepaalde manier.
Intiem genoeg om grens te voelen.
Je zag er gisteren ongelofelijk uit.
Rowan beseft volgens mij niet hoeveel geluk hij heeft.
Mara heeft zichzelf volledig verloren sinds de kinderen.
Jij bent precies het type vrouw met wie een man trots binnenkomt.
Ik las.
Mijn huid werd koud.
Selina zei:
“Ik heb hem eerst genegeerd.”
Verder.
Als ik Rowan was, liet ik je nooit alleen naar zo’n feestje gaan.
Selina:
Julian, stop. Dit voelt niet goed.
Julian:
Doe niet zo serieus. Compliment.
Een maand later:
Soms vraag ik me oprecht af of jij met de verkeerde broer bent getrouwd.
Selina:
Nee. En ik wil dat je stopt met dit soort berichten.
Hij stuurde daarna niets meer.
Tot twee weken geleden.
Een foto van haar op Instagram.
Zijn reactie privé:
En Mara begrijpt niet waarom ik zeg dat ze iets beter voor zichzelf moet zorgen...
Selina antwoordde:
Hou mij hierbuiten. Ik ben niet jouw argument tegen je vrouw.
Toen:
De manier waarop je over haar praat is smerig. Zij houdt jullie gezin al twee jaar overeind.
Ik keek op.
“Waarom zei je niets eerder?”
Selina's ogen vulden zich.
“Omdat Rowan en ik net getrouwd waren.”
“Dus?”
“Ik was bang dat hij Julian zou aanvallen.”
Ik moest bijna lachen.
“Letterlijk?”
“Waarschijnlijk.”
Dat was Rowan.
“En ik dacht dat Julian zou stoppen.”
“Hij stopte grotendeels.”
“Maar gisteren stuurde hij weer iets.”
Ze gaf telefoon.
Morgen zie je er vast weer gevaarlijk goed uit bij het zwembad.
Geen antwoord van haar.
Mijn buik trok samen.
“Hebben jullie ooit—”
“Nee.”
Direct.
“Niet gekust. Niet geflirt. Niets.”
Ik geloofde haar.
Niet omdat ik wilde.
Omdat haar berichten consistent waren.
Zij had grenzen gesteld.
Mijn man niet.
“Waarom vertel je het nu?”
Selina keek naar mijn was.
“Nadat ik hier vorige keer was, bleef ik denken aan hoe moe jij eruitzag.”
Ik voelde schaamte.
Zij zag het.
“Nee.”
“Wat?”
“Niet zo.”
“Hoe?”
“Alsof ik jou beledig.”
Ze pakte mijn hand.
“Jij zag eruit als iemand die alles draagt.”
Mijn ogen vulden zich.
“En Julian gebruikt mij om je pijn te doen.”
Ze schudde hoofd.
“Ik wil daar niet meer aan meedoen door stil te zijn.”
Ik begon te huilen.
Selina ook.
Zij was niet mijn concurrent.
Nooit geweest.
Julian had haar beeld tussen ons gezet.
Een spiegel waarin ik alleen mijn tekortkomingen moest zien.
Terwijl de echte Selina naast mij stond en zei:
“Er is niets mis met jou.”
Ik lachte door tranen.
“Nou, een kapper zou geen kwaad kunnen.”
Ze glimlachte.
“Dat is iets anders.”
“Dank je.”
“Wat ga je doen?”
Ik keek naar buiten.
Cateringbedrijf bouwde al tent op.
Zwembad werd schoongemaakt.
Julians feest.
Betaald met mijn kaart.
“Ik weet het nog niet.”
Dat was waar.
Die avond belde ik een echtscheidingsadvocaat.
Niet om meteen in te dienen.
Om mijn opties te kennen.
Na het gesprek wist ik iets zeker.
Ik hoefde morgen geen besluit voor de rest van mijn leven te nemen.
Ik hoefde alleen te stoppen met doen alsof er niets aan de hand was.






