DEEL 3 — SELINA
Rowan trouwde een halfjaar vóór Julians veertigste verjaardag met Selina.
Ik kende haar nog niet goed.
Ze was zeven jaar jonger dan ik.
Werkte drie dagen als fysiotherapeut.
Geen kinderen.
Nog niet.
Ze sportte veel.
Was stijlvol.
Mooie vrouw.
Dat kon ik zien zonder mezelf kleiner te maken.
Julian kon dat blijkbaar niet.
Na hun eerste familiediner zei hij in de auto:
“Selina ziet er altijd zo verzorgd uit.”
Ik zat achter het stuur.
“Ja.”
“Zelfs na werk.”
“Ze draagt een nette broek en mascara.”
“Precies.”
Ik keek hem aan.
“Wat bedoel je?”
“Niets.”
“Julian.”
Hij zuchtte.
“Waarom moet iedere opmerking meteen een ruzie worden?”
“Je vergelijkt.”
“Doe ik niet.”
Een week later deed hij het wél.
“Selina heeft tenminste nog zin om naar de sportschool te gaan.”
“Selina heeft geen baby die om vijf uur wakker wordt.”
“Daar is kinderopvang voor.”
Ik lachte.
“Wij betalen al vier dagen opvang omdat ik werk.”
“Dus?”
“Wanneer moet ik sporten?”
“Maak tijd.”
“Waarvan?”
Hij keek naar zijn telefoon.
Gesprek voorbij.
Ik begon Selina daardoor onterecht te vermijden.
Niet omdat zij iets deed.
Omdat iedere keer dat ik haar zag, hoorde ik Julians stem.
Kijk naar Selina.
Zij zorgt wel voor zichzelf.
Zij heeft nog stijl.
Op een middag stond ze onverwacht voor de deur met een ovenschotel.
“Rowan zei dat jullie weken krankzinnig druk hebben.”
Ik probeerde te lachen.
“Welkom in mijn leven.”
Ze keek naar mij.
Lang.
Niet beoordelend.
“Wanneer heb jij voor het laatst acht uur geslapen?”
“Voor de eurocrisis.”
Ze lachte.
Daarna hielp ze zonder toneel de tafel afruimen.
Finn sliep.
Leo keek televisie.
Ik moest een conferencecall doen.
Toen ik beneden kwam, zat Selina mijn was te vouwen.
Ik schaamde me onmiddellijk.
“Dat hoef je echt niet te doen.”
“Dat weet ik.”
“Waarom doe je het dan?”
“Omdat ik tien minuten heb en jij blijkbaar nul.”
Ik keek haar aan.
Mijn ogen prikten.
Zij deed alsof ze het niet zag.
Dat was vriendelijk.
Later zei ik tegen Julian:
“Selina was hier.”
Zijn gezicht werd onmiddellijk zachter.
“Echt?”
“Ze bracht eten.”
“Ze is zo lief.”
De manier waarop hij het zei deed iets in mij.
Niet jaloezie.
Een herkenning die ik nog niet wilde aankijken.
“Rowan heeft geluk,” zei ik.
“De jackpot.”
Hij keek niet op van zijn telefoon.
Die avond stond ik bij de spiegel.
Grijze hoodie.
Yoghurtvlek.
Droogshampoo.
Donkere kringen.
Ik keek lang.
Niet met Julians ogen.
Met die van mezelf.
Ik miste mezelf.
Dat was waar.
Maar ik miste niet mijn kleinere taille.
Ik miste de vrouw die boeken las.
Die op vrijdag cocktails dronk met vriendinnen.
Die op zondag kon nietsdoen zonder schuldgevoel.
Die soms lippenstift droeg alleen omdat rood haar vrolijk maakte.
Ik dacht:
ik wil haar terug.
Niet voor Julian.
Voor mij.
De volgende ochtend boekte ik een afspraak bij de huisarts.
Niet voor dieet.
Voor uitputting.
Bloedonderzoek.
Stress.
Slaap.
Dat was de eerste stap die ik zette zonder Julian te vertellen waarom.






