DEEL 10 — WAT ER MET DIE €94.600 WAS GEBEURD
Tijdens de financiële afwikkeling kwam de rest naar boven.
Julian had €94.600 bruto ontvangen.
Netto minder, uiteraard.
Een groot deel was naar een privérekening gegaan.
Daarna naar beleggingen.
Waarom?
Hij vertelde het tijdens mediation.
“Ik wilde er meer van maken.”
Ik keek.
“Waarom?”
“Omdat ik dacht dat ik snel een nieuwe baan zou hebben.”
“En toen?”
“De markt zakte.”
“Waarom vertelde je mij niets?”
Hij keek naar handen.
“Omdat ik al verlies had.”
“Hoeveel?”
“Eerst tienduizend.”
“En toen?”
“Ik wilde het terugverdienen.”
Klassiek.
Geen gokcasino.
Geen geheime maffia.
Gewoon schaamte en domme beslissingen.
Daarna meer verlies.
Hij bleef geld verschuiven.
Toen ik terugkeerde naar werk, voelde hij opluchting.
Mijn salaris kocht hem tijd.
“Dus je liet mij geloven dat we geen buffer hadden.”
“Ja.”
“Terwijl jij gokte op aandelen.”
“Belegde.”
Ik keek hem aan.
“Semantiek helpt je hier niet.”
Hij knikte.
“Sorry.”
“Waarom al die golfweekenden?”
“Netwerk.”
“Kwam daar werk uit?”
“Nee.”
“Wist je dat?”
“Later.”
“Waarom stopte je niet?”
Hij huilde.
“Omdat thuiszitten erger voelde.”
“Dus ik werkte en jij speelde succesvol.”
Hard.
Maar waar.
Hij knikte.
“Ja.”
“En toen begon je mij te bekritiseren.”
Zijn gezicht brak.
Mijn therapeut had mij gewaarschuwd niet zelf zijn psycholoog te worden.
Ik vroeg toch:
“Waarom?”
Lange stilte.
“Omdat jij alles was wat ik niet meer was.”
Daar.
Hij keek mij aan.
“Je stond op.”
“Je ging naar werk.”
“Mensen belden jou.”
“Je kreeg promotie.”
“Ik zat thuis.”
“En?”
“Ik haatte mezelf.”
Tranen.
“En het was makkelijker jou lelijk te vinden dan mezelf mislukt.”
Ik voelde geen overwinning.
Alleen verdriet.
“Dat is verschrikkelijk.”
“Ik weet het.”
“Waarom Selina?”
“Ze was...”
Hij stopte.
“Wat?”
“Gemakkelijk.”
“Hoe?”
“Ze kende mijn falen niet.”
“Dus je kon fantaseren dat een andere vrouw jou nog als succesvolle Julian zou zien.”
Hij knikte.
“Heb je werkelijk iets met haar gewild?”
“Niet echt.”
“Dat antwoord is laf.”
Hij ademde.
“Ik wilde dat zij mij aantrekkelijk vond.”
“Dat is iets.”
“Ja.”
“En deed ze?”
“Nee.”
Bijna grappig.
“Ze maakte dat heel duidelijk.”
“Ja.”
We zwegen.
“Waarom vertel je dit nu?”
“Omdat liegen niets meer oplevert.”
Daar begon misschien zijn herstel.
Niet omdat hij mij terugkreeg.
Dat deed hij niet.
Maar omdat waarheid eindelijk minder eng werd dan zijn eigen verzonnen versie.






