DEEL 11 — ROWAN EN SELINA
Ik nodigde Selina maandenlang niet uit.
Niet uit boosheid.
Omdat alles rondom haar nog pijn deed.
Toen stuurde zij:
Wil je koffie? Volledig recht om nee te zeggen.
Ik zei ja.
We zaten in Bussum.
Zij kwam zonder make-up.
Joggingbroek.
Ik moest lachen.
“Wat?”
“Julian zou teleurgesteld zijn.”
Ze keek naar zichzelf.
“Waarom?”
“De godin draagt sneakers.”
Zij begon ook te lachen.
Daarna werd ze serieus.
“Het spijt me dat ik die berichten niet eerder vertelde.”
“Ik snap waarom.”
“Dat maakt het niet ideaal.”
“Nee.”
“Rowan was kwaad.”
“Op jou?”
“Eerst.”
“En nu?”
“Op Julian. Op zichzelf. Op alles.”
“Zijn jullie oké?”
Ze dacht.
“Beter.”
“Waarom beter?”
“Omdat wij moesten praten over dingen die we blijkbaar nooit bespraken.”
Zoals?
Grenzen met familie.
Wat je deelt.
Wat je verzwijgt “om de vrede”.
Herkenbaar.
“Rowan zei dat hij op het feest ook lachte.”
Ik knikte.
“Een beetje.”
“Hij schaamt zich.”
“Goed.”
Ze keek verrast.
Ik glimlachte.
“Een beetje schaamte is soms nuttig.”
“Hij wil excuses maken.”
“Dan moet hij dat doen wanneer hij er niet vanaf wil.”
Ze knikte.
Later deed Rowan het.
Geen grote speech.
Hij kwam Finn ophalen? No, not his child. He came during family gathering and said:
“Mara, ik lachte mee.”
“Ja.”
“Dat was laf.”
“Ja.”
“Ik wilde niet dat Julian zich aangevallen voelde.”
“Dus liet je mij aangevallen worden.”
Hij sloot ogen.
“Ja.”
“Dank je.”
Hij keek.
“Dat is alles?”
“Wat wil je?”
“Geen idee.”
“Dan zijn we klaar.”
Geen knuffel.
Maar eerlijk.
De familie veranderde langzaam.
Niet in team Mara tegen Julian.
Dat wilde ik niet.
Julian bleef broer.
Zoon.
Vader.
Mensen mochten van hem houden.
Wat ik niet langer accepteerde was dat liefde betekende dat zijn gedrag onbenoemd bleef.






