DEEL 9 — LEONARD STERLING
Mabels vader leefde nog.
Damian wist dat niet.
Leonard was vijfenzeventig.
Woonde in een particulier verpleeghuis in België na een beroerte.
Mabel bezocht hem één keer per maand.
‘Waarom?’
vroeg Damian.
‘Omdat hij mijn vader is.’
‘Na wat hij deed?’
‘Dat maakt dingen ingewikkelder, niet eenvoudiger.’
Damian wilde mee.
Mabel zei eerst nee.
Later:
‘Eén keer.’
Leonard herkende Damian direct.
Zijn spraak was traag maar helder genoeg.
‘Vance.’
‘Ja.’
Leonard keek naar Mabel.
‘Waarom?’
‘Omdat waarheid.’
Leonard begon te huilen.
Niet theatrale bekentenis.
Meer oude schaamte.
Damian vroeg:
‘Heb jij mijn brieven weggegooid?’
Leonard knikte.
‘Sommige.’
‘Waarom?’
‘Arthur.’
‘Betaalde?’
‘Ja.’
‘Hoeveel?’
Leonard noemde bedrag.
Meer dan Mabel wist.
Schulden €180.000 gulden.
Plus nieuwe positie.
Plus lening kwijtgescholden.
‘En de brief die zogenaamd van mij kwam?’
Leonard sloot ogen.
‘Arthur bracht.’
‘Heb je hem geschreven?’
‘Nee.’
‘Wie?’
‘Geen idee.’
Mabel stond.
‘Genoeg.’
Leonard:
‘Mabel.’
Ze draaide niet.
‘Ik heb je verkocht.’
Stilte.
‘Ja,’ zei ze.
Hij huilde.
‘Sorry.’
Mabel antwoordde:
‘Ik hoor het.’
Niet:
ik vergeef.
Ze liep naar gang.
Damian bleef één minuut.
‘Waarom Project Sterling?’
Leonard keek hem aan.
‘Arthur wilde grond.’
‘En?’
‘Ik kende mensen.’
‘Je loog over waarden?’
Leonard knikte.
‘Soms.’
‘Wist verkoper bestemming?’
‘Niet.’
‘Jij wel.’
‘Ja.’
Damian voelde misselijkheid.
‘Mijn vermogen.’
Leonard lachte bitter.
‘Jouw vermogen? Arthur zijn vermogen.’
‘Mijn investeringsmaatschappij kwam later.’
‘Maar startkapitaal?’
Damian verstijfde.
‘Wat?’
Leonard keek naar hem.
‘Vraag Arthur waar jouw eerste miljoen vandaan kwam.’






