DEEL 12 — LILY ZEGT ‘PAPA’
Damian werd langzaam deel van Lily's leven.
Geen grote sprong.
Drie maanden.
Zes.
Hij leerde:
Lily haat erwten.
Is bang voor handdrogers.
Slaapt alleen met een konijn genaamd Jojo.
Wil zelf haar schoenen aantrekken en doet ze standaard verkeerd om.
Damian had bestuursvergaderingen verplaatst voor peutergym.
Dat vond zijn directie hilarisch.
Mabel niet.
‘Goed.’
Alleen dat.
Op een middag viel Lily in speeltuin.
Knie.
Bloed.
Ze huilde.
Damian stond dichterbij dan Mabel.
Hij wilde pakken.
Stopte.
Keek naar Mabel.
Zij knikte.
Hij tilde Lily op.
Ze sloeg armen om hals.
‘Papa.’
Damian bevroor.
Mabel ook.
Lily huilde verder.
‘Papa, pijn.’
Damian's gezicht brak volledig.
‘Ja.’
Hij slikte.
‘Ik ben hier.’
Later in auto huilde hij opnieuw.
Mabel zat naast hem.
‘Je gaat veel huilen voor miljardair.’
‘Marktcorrectie.’
Ze lachte onverwacht.
Echt.
Hij keek.
‘Daar.’
‘Wat?’
‘Je lacht.’
‘Maak het niet kapot.’
‘Sorry.’
Stilte.
Toen Mabel:
‘Ze koos het zelf.’
‘Wat?’
‘Papa.’
Damian knikte.
‘Dat betekent meer.’
‘Ja.’
‘Dank je.’
‘Mij niet.’
Hij keek naar haar.
‘Jij hebt haar alleen grootgebracht.’
Mabel werd stil.
‘Niet alleen.’
‘Wie?’
‘Mevrouw Gable. Tante Noor. Buurvrouw. School.’
Ze keek uit raam.
‘Dat is ook iets wat rijke mensen verkeerd begrijpen.’
‘Wat?’
‘Ze denken dat geld betekent dat je niemand nodig hebt.’
Damian glimlachte.
‘Daar ben ik expert in.’






