DEEL 14 — ARTHUR KOMT NAAR ZEELAND
Arthur wilde Lily zien.
Mabel zei nee.
Damian verdedigde haar.
Arthur werd boos.
‘Ik ben haar grootvader.’
Damian:
‘Dat is DNA, geen toegangskaart.’
Zin kwam van Mabel.
Maanden later vroeg Arthur opnieuw.
Niet via Damian.
Een brief aan Mabel.
Ik heb geen recht u iets te vragen. Toch wil ik één keer persoonlijk mijn excuses aanbieden. Niet aan Lily. Aan u. Als u nee zegt, zal ik niet opnieuw vragen.
Mabel wachtte twee weken.
Toen:
openbaar restaurant.
Damian niet aan tafel.
In buurt.
Arthur kwam zonder chauffeur.
Ouder.
Kleiner.
Mabel zag dat en voelde geen medelijden.
Nog niet.
‘Mevrouw Sterling.’
‘Arthur.’
Hij ging zitten.
‘Ik heb uw leven beschadigd.’
‘Ja.’
Geen ontsnapping.
‘Toen u jong was.’
‘Ja.’
‘En opnieuw vier jaar geleden.’
‘Ja.’
‘Ik wist niet dat Victor fraude had gepleegd.’
‘Maar u wist dat onderzoek niet eerlijk was.’
‘Ja.’
‘En u liet mijn naam vallen.’
‘Ja.’
‘Omdat Project Sterling anders open zou gaan.’
‘Ja.’
Arthur huilde.
‘Ik dacht altijd dat familiebedrijf beschermen hetzelfde was als familie beschermen.’
Mabel antwoordde:
‘Voor wie?’
Hij keek op.
‘Wat?’
‘Wie werd beschermd?’
Stilte.
‘Niet ik.’
‘Nee.’
‘Niet Damian.’
Arthur sloot ogen.
‘Nee.’
‘Niet boeren die grond verkochten.’
‘Nee.’
‘Dus u beschermde macht.’
Hij knikte.
‘Ja.’
Dat woord koste hem.
‘Waarom brieven bewaren?’
Arthur keek naar handen.
‘Omdat ik ze niet kon vernietigen.’
‘Waarom niet bezorgen?’
‘Omdat iedere dag die voorbijging het erger maakte.’
Mabel bitter:
‘Dus u koos iedere dag opnieuw.’
Arthur huilde.
‘Ja.’
‘Goed.’
‘Goed?’
‘Dat u het zo noemt.’
Ze stond.
‘Is dat alles?’
‘Mag ik ooit Lily zien?’
Mabel keek hem aan.
‘Niet nu.’
‘Begrijp ik.’
‘Misschien later.’
Arthur knikte.
Geen druk.
Hij vertrok.
Een jaar later ontmoette hij Lily voor het eerst.
Met Mabel erbij.
Lily noemde hem:
‘opa Arthur met stok.’
Geen grootse verzoening.
Hij bracht één boek.
Geen aandelen.
Mabel controleerde.
‘Je hebt geleerd.’
Arthur glimlachte verdrietig.
‘Laat.’
‘Ja.’






