DEEL 6 — SANNE KWAM NAAR DE BASIS
Sanne stond een week later bij bezoekerscentrum.
Ze kon natuurlijk niet zomaar een militaire basis oplopen.
Ze meldde zich.
Ik had kunnen weigeren.
Ik ging.
Niet in uniform.
Spijkerbroek.
Trui.
Ik wilde niet dat mijn rang tussen ons stond.
Ze zat met rode ogen.
‘Daan gaat failliet.’
‘Dat weet ik niet.’
‘Financier trekt zich terug.’
‘Omdat er onjuiste informatie in dossier staat.’
‘Jij hebt gebeld.’
‘Mijn advocaat heeft gemeld dat mijn woning niet beschikbaar is.’
‘Dus jij hebt het veroorzaakt.’
Ik keek haar aan.
‘Nee.’
‘Als jij gewoon had gezegd dat we huis konden gebruiken—’
‘Sanne.’
‘Wat?’
‘Mijn huis is niet zakelijk onderpand van jouw man.’
‘Het was alleen tijdelijk.’
‘Je kunt niet tijdelijk een huis van iemand anders beloven.’
Ze begon te huilen.
‘De kinderen hebben niets.’
‘Jullie hebben inkomen.’
‘Niet genoeg.’
‘Dan moet je woonlasten aanpassen.’
‘Makkelijk praten vanuit villa.’
‘Villa waar jij zonder toestemming introk.’
Ze veegde tranen.
‘Papa zei dat hij recht had.’
‘Waarom geloofde je dat?’
‘Omdat jij er nooit bent.’
Daar.
Niet juridisch.
Emotioneel.
‘Dus afwezigheid draagt eigendom over?’
‘Zo bedoel ik het niet.’
‘Hoe dan?’
‘Je gebruikt dat huis nauwelijks.’
Ik ademde langzaam.
‘Sanne, als jij je auto drie dagen niet gebruikt, mag ik hem dan weggeven?’
‘Dat is anders.’
‘Waarom?’
Ze had geen antwoord.
Daarna zei ze:
‘Jij hebt altijd alles.’
‘Nee.’
‘Carrière. Geld. Huis. Pieter hield van je.’
Ik verstijfde.
‘Wat heeft Pieter hiermee te maken?’
‘Jij kwam altijd goed terecht.’
‘Mijn man is dood.’
Ze keek weg.
‘Dat weet ik.’
‘Zeg nooit meer dat ik altijd goed terechtkom.’
Stilte.
Voor het eerst voelde ik dat haar jaloezie ouder was dan villa.
‘Papa koos altijd jouw kant,’ zei ze.
Ik lachte bijna.
‘Dat is nieuwe informatie.’
‘Hij was trots op je.’
‘En behandelde jou als degene die gered moest worden.’
‘Precies.’
We keken elkaar aan.
Twee dochters beschadigd door tegenovergestelde rollen.
Ik moest sterk zijn.
Zij mocht zwak zijn.
Uiteindelijk haatten we elkaar allebei om iets dat onze vader had verdeeld.
Dat maakte haar gedrag niet goed.
Maar het maakte het begrijpelijker.
‘Wist jij van handtekening?’
Ze schudde snel hoofd.
‘Nee.’
Ik keek haar aan.
‘Echt niet?’
‘Ik wist dat Daan villa in plan noemde. Papa zei dat jij later zou tekenen.’
‘En toen ik nee zei?’
‘Toen zei papa dat jij uiteindelijk toch altijd bijdraait.’
Dat klonk helaas als iets wat hij geleerd had.






