DEEL 14 — DE VILLA
Na alles verwachtte iedereen dat ik villa zou verkopen.
Maarten vroeg.
Thomas vroeg.
Zelfs mijn leidinggevende zei tijdens lunch:
‘Ben je daar nog graag?’
Ik wist het niet.
De eerste maanden hoorde ik champagnekurk wanneer ik hal binnenkwam.
Ik zag dozen.
Pieters foto in la.
Dus ik liet huis opnieuw schilderen.
Niet omdat muren fout waren.
Omdat ik iets wilde veranderen dat ík koos.
Ik maakte grootste logeerkamer tot bibliotheek.
Sanne’s tijdelijke ‘master bedroom’ werd gewone slaapkamer.
Ik liet geen militaire medailles aan muur hangen.
Geen trofeeën.
Alleen Pieters foto terug op nachtkastje.
Rechtop.
Op een zaterdag kwam Mila zwemmen.
Met toestemming.
Sanne bracht haar.
‘Tot vijf uur?’
‘Prima.’
Mila rende richting zwembad.
Stopte.
‘Tante Eva?’
‘Ja?’
‘Opa mag niet komen toch?’
Kinderen zijn direct.
‘Niet vandaag.’
‘Waarom?’
‘Omdat wij nog dingen moeten oplossen.’
‘Is hij nog stout?’
Ik glimlachte ondanks mezelf.
‘Volwassenen noemen het meestal anders.’
Ze dacht.
‘Maar ongeveer?’
‘Ongeveer.’
Ze rende weg.
Ik stond in hal.
Mijn huis.
Niet omdat ik anderen buiten kon houden.
Omdat binnenkomen voortaan keuze was.
Dat verschil gaf rust.






