DEEL 13 — SANNE BETAALDE ZELF HAAR AUTO
De SUV die ik voor Sanne had helpen betalen, stond nog deels op financiering.
Ik had jaren vrijwillig verzekering meebetaald.
Dat stopte.
Niet ineens midden in polis zonder waarschuwing.
Ik liet haar drie maanden tevoren weten.
Ze was woedend.
Daarna nam ze betaling zelf over.
Wonderlijk hoe onmogelijkheden soms mogelijk worden zodra redder ophoudt.
Sanne ging vier dagen per week werken in plaats van twee.
Daan verkocht kantoor en ging kleiner huren.
Ze verhuisden naar rijtjeshuis.
Niet luxe.
Wel degelijk.
Mila en Timo deelden een tijdje slaapkamer.
Niemand stierf.
Een jaar later nodigde Sanne mij uit voor koffie.
‘Ik haatte je,’ zei ze.
‘Dat merkte ik.’
‘Toen we hierheen moesten.’
‘Waarom?’
‘Omdat ik dacht: zij zit in die enorme villa en wij hier.’
‘En nu?’
Ze keek rond.
‘Nu denk ik soms dat dit beter is.’
‘Waarom?’
‘Daan is vaker thuis. Ik weet eindelijk hoeveel geld we werkelijk hebben. En papa beslist niet meer alles.’
Ik knikte.
‘Waarom zeg je dit?’
Ze haalde adem.
‘Omdat ik sorry wil zeggen.’
Ik wachtte.
‘Niet alleen voor huis.’
Ze keek naar handen.
‘Ik heb jarenlang gedacht dat jij geen hulp nodig had omdat jij sterk bent.’
Dezelfde zin.
Andere mond.
‘En ik vond het eerlijk dat jij meer betaalde omdat je meer verdiende.’
‘Soms is dat ook eerlijk.’
Ze keek op.
‘Maar niet wanneer niemand het meer vraagt.’
‘Precies.’
‘Ik wist niet van handtekening.’
‘Dat geloof ik.’
‘Maar ik wist dat papa jou onder druk wilde zetten.’
‘Ja.’
‘En ik vond dat prima zolang het mij hielp.’
Eerlijkheid is niet altijd mooi.
Maar bruikbaar.
‘Dank je dat je dat zegt.’
We werden niet ineens beste vriendinnen.
Wel weer zussen.
Voorzichtig.






