DEEL 5 — IK HAD HEN MEER DAN €110.000 GEGEVEN
Wanneer mensen later hoorden wat er gebeurd was, vroegen ze:
‘Waarom dachten ze dat ze hiermee weg konden komen?’
Antwoord was pijnlijk.
Omdat ik ze dat jarenlang had geleerd.
Niet dat ze mochten liegen.
Wel dat ik uiteindelijk altijd betaalde.
Sanne’s SUV:
€18.000 aanbetaling van mij.
Mijn vader toen schuldeisers kwamen:
€27.500.
Een jaar later ‘tijdelijke lening’ voor nieuwe keuken:
€11.000.
Daan toen bedrijf belastingachterstand had:
€9.600.
Na dood van mijn man belde mijn vader huilend.
Het ouderlijk huis zou volgens hem geveild worden als hij niet onmiddellijk €50.000 vond.
Ik maakte over.
Totaal over jaren:
meer dan €116.000.
Een deel kreeg ik terug.
Meeste niet.
Ik had daar vrede mee gedacht.
Tot Maarten vroeg:
‘Heb je bewijs van die veilingdreiging?’
Ik zocht oude mails.
Mijn vader had mij destijds een brief gestuurd.
Maar geen veilingbericht.
Alleen waarschuwing over achterstallige lening.
Thomas, mijn beveiligingsvriend, zei:
‘Wil je echt weten waar geld heen is gegaan?’
Ik haatte dat hij vraag stelde.
‘Ja.’
Via openbare registers en stukken die mijn vader later in civiele procedure moest overleggen, kwam waarheid.
Het ouderlijk huis was drie maanden vóór mijn betaling al verkocht.
Niet geveild.
Vrijwillig.
Met overwaarde.
Mijn €50.000 had dus nooit een veiling voorkomen.
Het geld was grotendeels gebruikt om een privélening van Gerard af te lossen en €14.000 naar Sanne te sturen voor verbouwing van haar toenmalige appartement.
Ik zat een uur stil.
Dat was geld dat ik zes weken na Pieters dood had overgemaakt.
In periode waarin ik nauwelijks sliep.
Mijn vader had gezegd:
‘Je moeder zou gewild hebben dat huis in familie bleef.’
Mijn biologische moeder was toen al vijftien jaar dood.
Het huis was al weg.
Hij gebruikte een dode vrouw om mij geld te laten sturen.
Daar brak iets.
Niet liefde.
Maar eerbied.
Ouders worden op een bepaald moment gewoon mensen.
En sommige mensen liegen.
Ook wanneer ze je vader zijn.






