DEEL 8 — WAAR DE IVF-REKENING NAARTOE WAS GEGAAN
Tijdens financiële inventarisatie werd duidelijk wat Lars had gedaan.
Niet alles was verduistering.
Niet alles strafbaar.
Dat was belangrijk.
Van de ontbrekende ruim $22.000 op IVF-rekening had hij $15.000 tijdelijk naar persoonlijke beleggingsrekening gestuurd om een margin call op te vangen.
Hij had geld later gedeeltelijk teruggestort.
Zonder mij iets te zeggen.
$5.000 ging naar Sanne’s appartement.
Nog enkele duizenden naar reis- en restaurantkosten.
Ik vroeg tijdens mediation:
‘Waarom juist die rekening?’
Hij keek naar tafel.
‘Omdat daar liquiditeit stond.’
‘Dat geld had doel.’
‘Geld heeft geen etiket.’
‘Voor mij wel.’
Hij zuchtte.
‘We konden IVF toch opnieuw financieren.’
Dat antwoord vertelde alles.
Niet dat hij vond dat behandeling onbelangrijk was.
Dat hij dacht dat alles vervangbaar was zolang hij later geld kon terugleggen.
Vertrouwen.
Tijd.
Behandeling.
Mijn lichaam.
Hij zag financiën als voorraad.
Ik zag ze als afspraak.
Laura legde uit dat bij uiteindelijke vermogensverdeling rekening kon worden gehouden met aantoonbare onttrekkingen voor niet-huwelijkse doeleinden.
Niet automatisch iedere cent.
Niet als straf voor vreemdgaan.
Maar waar gezamenlijk vermogen was besteed ten gunste van buitenhuwelijkse relatie kon dat juridisch relevant zijn.
Ik wilde geen ‘winst’ uit affaire.
Ik wilde gewoon niet de helft dragen van kosten waarmee mijn man mij bedroog.
Dat leek mij redelijk.






