DEEL 5 — ZONDAGDINER NUMMER TWEE
Een week later gingen we opnieuw naar Ingrid.
Ik had kunnen weigeren.
Maar Laura zei:
‘Als je emotioneel aankunt, observeer. Geen heimelijke opnames als wetgeving of verwachtingen problematisch zijn. Maak achteraf direct notities.’
Dat deed ik.
Deze keer hoorde ik ieder woord anders.
Niet als vrouw die per ongeluk meeluisterde.
Als iemand die eindelijk wist wat ze zochten.
Ingrid serveerde rouladen.
‘Sanne voelt zich niet lekker,’ zei Lars in Engels.
Ik keek hem aan.
‘O.’
Elisa grijnsde.
Daarna schakelden ze naar Duits.
Ingrid:
‘Heeft ze nog moeilijk gedaan over overeenkomst?’
Lars:
‘Ze heeft een advocaat.’
Zijn vader vloekte zacht.
Elisa:
‘Waarom?’
‘Omdat iemand haar bang heeft gemaakt.’
‘Wie?’
Lars keek naar mij.
Niet omdat hij dacht dat ik verstond.
Gewoon uit gewoonte.
‘Geen idee.’
Ingrid:
‘Je moet haar kalmeren. Als kind eenmaal geboren is, verandert ze.’
Ik at aardappelpuree.
‘En Evelien?’ vroeg Elisa.
Lars zuchtte.
‘Dat wordt moeilijker.’
‘Waarom?’
‘Ze kijkt de laatste tijd anders naar me.’
Mijn vork stopte heel even.
‘Heeft ze iets ontdekt?’
‘Nee.’
Ingrid:
‘Dan maak je je te druk.’
Lars:
‘Ze vraagt naar geld.’
‘Wat voor geld?’
‘IVF-rekening.’
Mijn hart sloeg harder.
Klaus:
‘Wat heb je daarmee gedaan?’
Lars werd stil.
Zijn vader herhaalde:
‘Lars.’
‘Tijdelijk gebruikt voor investeringen.’
Ingrid:
‘Hoeveel?’
‘Niet relevant.’
Daar.
Zelfs familie wist niet alles.
‘Als Evelien weggaat, kost scheiding je meer dan baby,’ zei Klaus.
Lars antwoordde iets wat ik nooit vergat:
‘Daarom gaat ze niet weg.’
Elisa lachte.
‘Zo zeker?’
‘Waarheen dan?’
Mijn hele lichaam werd koud.
Hij vervolgde:
‘Ze heeft tien jaar haar leven rond ons gebouwd. Ze wil kind. Ze wil gezin. Als ik haar geef wat ze altijd wilde, blijft ze.’
Ingrid:
‘Precies.’
Ik keek naar hem.
Hij keek terug.
Glimlachte.
En vroeg in Engels:
‘Alles goed?’
Ik glimlachte.
‘Perfect.’
Hij had mijn kinderwens niet alleen als verdriet gezien.
Hij had hem als ketting gezien.






