DEEL 14 — INGRID SPRak ENGELS TEGEN MIJ
Twee jaar na scheiding kwam Ingrid naar mijn nieuwe appartement.
Ze had vooraf gebeld.
Dat alleen al was vooruitgang.
Ik liet haar binnen.
Ze bleef bij deur staan.
‘Mag ik Duits spreken?’
Ik keek haar aan.
‘Waarom vraag je?’
‘Omdat ik niet meer wil dat taal wapen is.’
Dat verraste me.
‘Prima.’
Ze ging zitten.
In Duits zei ze:
‘Ik heb je vernederd.’
Ik antwoordde ook in Duits:
‘Ja.’
Ze slikte.
‘Ik dacht dat ik praktisch was.’
‘Je was controlerend.’
‘Ja.’
‘Je wilde Felix bij Lars houden.’
‘Ja.’
‘En mij gebruiken om dat makkelijker te maken.’
Haar ogen vulden zich.
‘Ja.’
Geen verdediging.
‘Waarom?’
Ze keek naar handen.
‘Omdat ik jou als veilig zag.’
‘Dat klinkt bijna als compliment.’
‘Dat bedoelde ik toen ook zo.’
‘Maar je vergat dat veilige mensen ook toestemming hebben.’
Ze knikte.
‘Dat begrijp ik nu.’
‘En Sanne?’
‘Ik heb haar ook pijn gedaan.’
‘Meer dan je dacht.’
‘Ja.’
Ze ademde.
‘Ik heb jaren gedacht dat familie betekent dat iedereen doet wat familie nodig heeft.’
‘Wie bepaalde wat familie nodig had?’
Een zwakke glimlach.
‘Meestal ik.’
Voor het eerst kon ik om haar eerlijkheid glimlachen.
‘Dat was inderdaad probleem.’
Ze vroeg:
‘Kun je me ooit vergeven?’
Ik dacht lang.
‘Voor sommige dingen misschien.’
‘En andere?’
‘Misschien niet.’
Ze knikte.
‘Dat is eerlijk.’
Bij deur zei ze in Engels:
‘Goodbye, Evelien.’
Ik antwoordde in Duits:
‘Auf Wiedersehen, Ingrid.’
Ze lachte.
Misschien eerste keer dat mijn Duits werkelijk verbinding was in plaats van muur.






