DEEL 11 — DE BABY WERD GEBOREN
Sanne beviel op een dinsdagmorgen.
Ik wist het omdat Lars mij bericht stuurde.
Hij is er. Gezond. 3490 gram. Hij heet Felix.
Ik zat op kantoor.
Mijn hand bevroor boven toetsenbord.
Felix.
Een jongen.
Gezond.
Ik schreef:
Gefeliciteerd. Ik hoop dat moeder en kind het goed maken.
Lars:
Ja.
Meer niet.
Een uur later kwam mijn collega vragen of ik lunch wilde.
Ik zei nee.
Ging naar toilet.
Huilde.
Niet omdat Felix bestond.
Omdat ergens in dezelfde stad Lars voor het eerst zijn zoon vasthield terwijl ik jarenlang had gedroomd hoe hij ons kind op zijn borst zou houden.
Rouw is niet logisch.
Je kunt blij zijn dat baby gezond is en tegelijk kapotgaan van beeld.
Die avond belde Sanne onverwacht.
‘Je hoeft niet op te nemen,’ zei ze meteen.
‘Ik heb al opgenomen.’
Ze lachte moe.
‘Hij is prachtig.’
‘Dat geloof ik.’
‘Ik wilde iets zeggen.’
‘Oké.’
‘Dank dat je nooit hebt gedaan alsof hij schuld heeft.’
Ik sloot ogen.
‘Hij heeft niets gedaan.’
‘Ingrid vroeg vandaag wanneer jij hem wilde ontmoeten.’
Mijn hele lichaam spande.
‘Wat?’
‘Ik heb gezegd dat ze daar nooit meer namens jou over mag praten.’
Daar moest ik bijna om lachen.
‘Goed.’
‘Ik wil ook niet dat je denkt dat ik iets verwacht.’
‘Dank je.’
Sanne slikte.
‘Misschien ooit. Alleen als jij dat zelf wilt.’
Dat was eerste gezonde zin die iemand in die familie over mijn relatie tot Felix had gezegd.
Als jij dat zelf wilt.
‘Misschien ooit,’ zei ik.
Niet belofte.
Geen afwijzing.
Keuze.






