DEEL 3 — DE VOLGENDE OCHTEND WAS HET GELD NOG NIET TERUG
De volgende ochtend om 07.03 uur zat ik aan keukentafel met Iris, Femke en twee koppen koffie die niemand dronk.
Bastiaan was niet thuisgekomen.
Om 02.11 uur had hij één bericht gestuurd.
Dit had je niet publiekelijk hoeven doen.
Niet:
Het spijt me.
Niet:
Hoe is Milan?
Alleen reputatie.
Iris legde telefoon neer.
‘Geen antwoord.’
‘Was ik niet van plan.’
‘Goed.’
Femke had laptop open.
‘Ik heb vannacht nog een paar dingen gecontroleerd.’
‘En?’
‘RZ Consulting ontving niet alleen geld uit B.V. Er zijn koppelingen met persoonlijke beleggingsrekening.’
‘Hoe?’
‘Rekening-courantconstructies. Ik moet voorzichtig zijn. Niet alles is automatisch onrechtmatig.’
‘Maar?’
‘Er is beweging geweest na gala.’
Mijn hart versnelde.
‘Hoeveel?’
‘€75.000 is vannacht overgeboekt van een rekening waar Bastiaan alleen tekenbevoegd is naar een buitenlandse rekening die al in dossier voorkwam.’
Iris rechtte rug.
‘Na confrontatie?’
‘Ja.’
‘Dat helpt onze onderbouwing.’
Ik voelde woede.
‘Dus Femke had gelijk.’
‘Over risico van verplaatsing, ja.’
Iris belde haar kantoor.
De financiële stukken die we al hadden verzameld werden aangevuld.
Er werd nog diezelfde ochtend spoedcontact gezocht over voorlopige voorzieningen en waar juridisch mogelijk conservatoire maatregelen.
Ik moest leren dat scheidingsrecht geen computerspel was.
Je drukte niet op:
BEVRIES ALLE REKENINGEN.
Er moest grond zijn.
Specificatie.
Belang.
Proportionaliteit.
Sommige zakelijke rekeningen konden niet zomaar worden geraakt omdat tientallen werknemers afhankelijk waren.
Dat wilde ik ook niet.
Ik wilde Bastiaans personeel niet straffen.
Ik wilde alleen voorkomen dat hij ons gezamenlijke vermogen kon laten verdampen en daarna zeggen dat het nooit had bestaan.
Om 09.20 uur kwam Milan beneden.
Hij zag Femke.
Iris.
Papieren.
Zijn gezicht zakte.
‘Gaat papa naar gevangenis?’
Mijn hart brak.
Ik stond op.
‘Nee, liefje. Dat weten we helemaal niet.’
‘Maar hij heeft geld gestolen.’
‘We weten dat er geld is verplaatst. Volwassenen gaan uitzoeken wat daarvan mag en niet mag.’
‘Dus hij heeft misschien niet gestolen?’
‘Ik wil geen dingen tegen jou zeggen die nog niet vaststaan.’
Hij keek mij lang aan.
‘Papa zegt altijd dat jij alles te ingewikkeld maakt.’
Femke keek naar tafel.
Ik glimlachte flauwtjes.
‘Soms is ingewikkeld gewoon eerlijker.’
Milan ging zitten.
‘Is Lotte nu zijn vriendin?’
‘Dat moet je aan papa vragen.’
‘Weet jij het?’
‘Ja.’
‘Waarom zeg je het dan niet?’
Omdat hij twaalf was.
Omdat waarheid niet hetzelfde is als elk detail in hoofd van kind zetten.
‘Omdat relatie tussen papa en Lotte een volwassen kwestie is. Jij hoeft niet te kiezen wat je daarvan vindt.’
Hij sloot armen over elkaar.
‘Ik vind het toch stom.’
‘Dat mag.’
‘En papa?’
‘Mag je ook nog steeds van houden.’
Zijn ogen vulden zich.
‘Zelfs als ik boos ben?’
‘Juist dan.’
Hij begon te huilen.
Niet hard.
Stil.
‘Ik heb hem gisteren voor schut gezet.’
Ik ging naast hem zitten.
‘Milan, luister goed. Jij hebt een bestand laten horen omdat je bang was dat waarheid zou verdwijnen. Maar vanaf nu dragen volwassenen dit.’
‘Waarom?’
‘Omdat jij twaalf bent.’
‘Bijna dertien.’
‘Indrukwekkend verschil.’
Hij glimlachte even.
‘Je hoeft niets meer te verzamelen.’
‘Maar—’
‘Nee.’
‘En als papa mij dingen stuurt?’
‘Dan stuur je ze door naar mij of je vertrouwenspersoon. Je gaat niet zoeken.’
Hij knikte.
Daar begon eerste grens.
Niet alleen tegen Bastiaan.
Ook tegen mijn eigen verleiding om Milan als bron te gebruiken.
Mijn zoon was geen getuige in mijn team.
Hij was mijn kind.






