DEEL 12 — MILAN EN ZIJN VADER
Milan wilde uiteindelijk één gesprek alleen met Bastiaan.
Met kindercoach in buurt.
Ik was doodsbang.
Niet voor geweld.
Voor woorden.
Na afloop kwam Milan thuis.
Hij zei niets tijdens autorit.
Thuis maakte hij tosti.
Pas toen vroeg ik:
‘Hoe ging het?’
‘Goed.’
‘Dat is alles?’
‘Mam.’
‘Sorry.’
Hij at.
Na vijf minuten:
‘Hij heeft sorry gezegd.’
Ik keek op.
‘Waarvoor?’
‘Dat hij mij liet liegen.’
Tranen prikten.
‘Hoe voelde dat?’
‘Raar.’
‘Waarom?’
‘Omdat ik dacht dat ik blij zou zijn.’
‘En?’
‘Ik was vooral moe.’
Dat begreep ik.
‘Heb jij iets gezegd?’
‘Ja.’
‘Wat?’
Hij keek me aan.
‘Dat ik nog steeds van hem hou.’
Mijn hart brak op mooie manier.
‘En?’
‘Toen huilde hij.’
‘Papa?’
‘Heel erg.’
Ik glimlachte.
‘Dat geloof ik.’
‘Ik vond het een beetje ongemakkelijk.’
Ik lachte.
‘Ook dat geloof ik.’
Milan werd serieus.
‘Mama, vind jij het erg dat ik hem vergeef?’
Daar was vraag waar kinderen nooit mee zouden moeten zitten.
‘Nee.’
‘Echt?’
‘Echt.’
‘Maar jij vergeeft hem niet.’
‘Misschien ooit iets. Misschien niet alles.’
‘Hoe kan ik dan wel?’
‘Omdat hij jou iets anders heeft aangedaan dan mij.’
Hij dacht.
‘Dus we hoeven niet hetzelfde te voelen?’
‘Nooit.’
Hij knikte.
‘Mooi.’
En ging gamen.
Alsof hij niet net iets had gezegd waar volwassenen therapiejaren voor nodig hebben.






