DEEL 11 — DE SCHEIDING
Onze scheiding duurde vijftien maanden.
Niet vier dramatische weken.
Vijftien maanden.
Documenten.
Mediation.
Tussentijdse beslissingen.
Een ouderschapsplan dat drie keer herschreven werd.
Waardering bedrijf.
Verkoop van ons huis.
Discussies over pensioen.
Belasting.
Wie de hond kreeg.
Dat laatste leverde bijna meer emotie op dan aandelen.
Milan bleef hoofdverblijf bij mij houden.
Bastiaan bouwde contact weer uit.
Niet omdat video ineens vergeten was.
Omdat hij therapie volgde en langzaam ander gedrag liet zien.
De eerste keer dat mediator vroeg:
‘Wat wilt u dat Milan over twintig jaar over deze scheiding zegt?’
Bastiaan antwoordde:
‘Dat ik hem niet kwijt ben geraakt.’
Mediator:
‘Dat gaat over u.’
Stilte.
Tweede poging:
‘Dat hij wist dat ik van hem hield.’
‘Ook over u.’
Derde keer duurde lang.
‘Dat hij niet hoefde te kiezen.’
Daar.
Dat werd begin.
Niet eind.






