DEEL 10 — EMMA KOOS EINDELIJK NIET AUTOMATISCH VOOR HAAR ZOON
Emma kwam op een woensdag bij mij langs.
Geen parels.
Dat viel me meteen op.
‘Mag ik binnen?’
Ik twijfelde.
‘Tien minuten.’
Ze ging zitten.
‘Julian praat niet meer met mij.’
‘Waarom?’
‘Omdat ik tegen mediator heb gezegd dat hij Milan inderdaad dingen liet oefenen.’
Ik keek op.
‘Waarom nu?’
Ze begon te huilen.
‘Omdat Noah—Milan—’ Ze schudde hoofd. ‘Omdat mijn kleinzoon me vroeg of ik hem nog lief zou vinden als hij bij jou wilde wonen.’
Mijn keel trok.
‘Wanneer?’
‘Twee weken geleden.’
‘Wat zei je?’
‘Natuurlijk.’
‘En?’
‘Toen zei hij: “Papa zei dat oma verdrietig wordt als ik mama kies.”’
Ik sloot ogen.
Emma fluisterde:
‘Ik heb hem geholpen die druk te voelen.’
Geen excuus.
Geen “maar”.
‘Ja.’
Ze knikte.
‘Ja.’
Dat woord kostte haar zichtbaar veel.
‘Ik dacht dat ik mijn zoon beschermde.’
‘Door mij ongeschikt te maken.’
‘Ik geloofde deels wat hij zei.’
‘Waarom?’
‘Omdat jij gestopt was met werken.’
‘Dat maakt me niet instabiel.’
‘Ik weet het.’
‘Nu.’
‘Ja.’
Ze keek naar handen.
‘Ik heb jou nooit echt serieus genomen.’
Dat was onverwacht eerlijk.
‘Waarom?’
‘Omdat jij thuis was.’
Alsof thuis zijn intellect verwijderde.
‘En omdat Julian altijd over geld praatte alsof alles van hem kwam.’
Daar was het.
Verhaal.
Bastiaan was ondernemer.
Ik ondersteunde.
Hij bouwde.
Ik zorgde.
En op een bepaald moment geloofde zelfs familie dat zorg geen economische waarde had.
‘Wil je dat ik iets doe?’ vroeg Emma.
‘Nee.’
Ze keek verbaasd.
‘Geen verklaring?’
‘Als professionals je vragen, vertel waarheid. Niet voor mij. Niet tegen Julian.’
‘En Milan?’
‘Laat hem kind zijn.’
Ze knikte.
‘Dat probeer ik.’
Voor het eerst geloofde ik haar een beetje.






