DEEL 6 — DE NACHT DAT MAYA NIET WILDE SLAPEN
Maya wilde niet naar bed.
Niet omdat ze bang was voor kanker.
Omdat Joris zou komen.
“Mag ik wakker blijven?”
“Nee.”
“Waarom?”
“Omdat je morgen school hebt.”
“Maar ik wil zien dat hij mama niet pijn doet.”
Laura en ik keken elkaar aan.
Maya had een taak voor zichzelf gemaakt.
Bewaker.
Net zoals zij wekenlang de man had geobserveerd.
Ik ging op mijn knieën.
“Dat hoef jij niet te controleren.”
“Maar als—”
“Papa is wakker.”
“Jij slaapt altijd.”
Au.
“Vannacht niet.”
“Beloofd?”
“Beloofd.”
Laura zei:
“En Joris komt niet stiekem meer.”
“Deur open?”
“Als jij dat fijner vindt.”
Maya knikte.
Om 00.50 stond Joris beneden.
Niet 01.13.
Geen geheim meer.
Hij liet Maya overdag al foto van badge zien? That night maybe too late. We had earlier explained. She peeked from landing.
“Is dat hem?”
“Ja.”
Joris zwaaide.
“Hallo Maya.”
Ze verstopte zich half achter mij.
“Doe je mama pijn?”
Joris dacht.
“De prik kan even vervelend zijn.”
“Dus ja.”
Hij glimlachte.
“Een beetje.”
“Waarom?”
“Omdat het medicijn haar helpt.”
Maya keek naar zwart koffertje.
“Dat zag ik.”
“Dat geloof ik.”
Laura kwam in gang.
“Maya, bed.”
“Oké.”
Ze liep drie treden.
Draaide om.
“Joris?”
“Ja?”
“Niet te hard.”
“Beloofd.”
Dat was alles.
Die nacht hield ik Laura’s hand terwijl hij de medicatie gaf.
Ik zag hoe ze haar ogen dichtkneep.
Precies zoals Maya had beschreven.
Niet omdat Joris geheim geliefde was.
Omdat naald pijn deed.
Omdat ze moe was.
Omdat iedere behandeling haar eraan herinnerde dat haar lichaam iets deed wat het niet hoorde te doen.
Na afloop controleerde Joris haar temperatuur en vroeg naar misselijkheid.
Daarna weg.
01.14.
Ik keek naar klok.
Laura lag naast mij.
“Waarom 01.13?”
vroeg ik.
“Wat?”
“Hij kwam steeds rond dat tijdstip.”
“Route.”
Ze glimlachte flauwtjes.
“Hij heeft nog vier patiënten.”
Zo banaal.
Ik had een heel verraad gebouwd rond routeplanning van thuiszorg.
“David.”
“Ja?”
“Wat dacht je toen je hem zag?”
Ik schaamde me.
“Dat je een affaire had.”
Ze lachte.
Toen kromp omdat lachen pijn deed.
“Niet grappig.”
“Een beetje.”
“En daarna dacht ik dat hij je aanviel.”
“Dat is minder grappig.”
“Ja.”
Stilte.
“Had je me geslagen?” vroeg ze.
“Joris?”
“Ja.”
Ik dacht.
“Ik stond op het punt.”
Ze keek serieus.
“Dat maakt me bang.”
Die zin stopte mij.
“Ik dacht dat hij jou pijn deed.”
“Dat weet ik.”
“Maar?”
“Je wist niets.”
Ik ademde.
Ze had gelijk.
Oerkracht klinkt romantisch in verhalen.
In werkelijkheid kan het betekenen dat je iemand verwondt voordat je waarheid kent.
“Ik had moeten stoppen.”
“Je stopte.”
“Toen jij riep.”
“Ja.”
“Niet goed genoeg.”
Ze pakte mijn hand.
“Wel iets om te onthouden.”
Dat deed ik.






