DEEL 12 — MAYA VRAAGT OF KANKER BESMETTELIJK IS
Kinderen herstellen in rare volgorde.
Maya leek wekenlang vooral bezig met praktische dingen.
“Mag mama ijs?”
“Waarom is haar haar dunner?”
“Kan kanker slapen?”
“Is Joris dokter?”
“Waarom draagt hij altijd dezelfde schoenen?”
Toen kwam op een woensdag tijdens pannenkoeken:
“Is kanker besmettelijk?”
Laura stopte.
“Nee.”
“Dus ik krijg het niet van knuffelen?”
“Nee.”
Maya schoof direct tegen haar aan.
Alsof ze weken onbewust afstand had gehouden.
Laura's gezicht brak.
“Waarom dacht je dat?”
“Op school moest iemand thuisblijven met griep.”
“Dit is anders.”
“Goed.”
Ze at verder.
Twee happen.
“Heb ik het omdat ik jouw dochter ben?”
Laura keek naar mij.
“Niet deze kanker.”
“Dus nooit?”
“Niemand kan nooit beloven.”
Maya zuchtte.
“Volwassen antwoorden zijn irritant.”
Ik lachte.
“Welkom.”
Daarna:
“Waarom kwam Joris ’s nachts?”
“Route,” zei ik.
Maya keek.
“Dat is saai.”
“Vreselijk.”
“Waarom deden jullie dan alsof het geheim agent was?”
Laura begon te lachen.
“Dat was mama's fout.”
“Papa deed ook eng.”
“Ook waar.”
Maya keek naar mij.
“Je schreeuwde.”
“Ja.”
“Joris schrok.”
“Ik heb excuses aangeboden.”
“Goed.”
Ze wees vork naar mij.
“Niet slaan.”
“Dat deed ik niet.”
“Maar je wilde.”
Kinderen zien meer dan je denkt.
Ik knikte.
“Ja.”
“Dat mag niet.”
“Klopt.”
“Ook als je denkt dat iemand mama pijn doet?”
Ik dacht.
“Dan moet ik eerst proberen te begrijpen wat er gebeurt, tenzij er direct gevaar is.”
Ze knikte alsof zij inspecteur was.
“Goed.”
Laura fluisterde:
“Onze achtjarige doet risicobeoordeling.”
“Van jou.”
Maya:
“Wat is dat?”
“Niets.”
Een maand later wilde Maya niet meer dat slaapkamerdeur openbleef wanneer Joris kwam.
“Waarom?”
“Hij maakt me wakker.”
Dat was herstel.
De man die ooit monster in donker was, werd gewoon irritante nachtverpleegkundige.
Joris was beledigd.
“Monster had meer status.”
Maya gaf hem tekening.
Een zwarte koffer met enorme rode kruis.
Daarboven:
JORIS NIET ENG
Hij hing hem in zijn auto.






