DEEL 3 — WAT WE MAYA MOESTEN VERTELLEN
Om halfzeven hoorde ik voetjes op de trap.
Laura en ik hadden niet geslapen.
Joris' behandeling was niet afgemaakt.
Hij had later met Laura gebeld en afgesproken dat het ziekenhuis die ochtend controle zou doen.
Maya verscheen in de deuropening.
Pyjama met kleine planeten.
Ze keek naar ons.
Toen naar open zwarte koffer die Joris per ongeluk met een pakket steriele doekjes had laten staan? Better he took case. Let's say a sterile patch wrapper remained.
“Papa?”
“Ja.”
“Heb je de man gezien?”
Mijn keel trok dicht.
“Ja.”
Ze kwam binnen.
“Was hij gemeen?”
Laura begon onmiddellijk te huilen.
Maya verstijfde.
“Mama?”
We hadden een keuze.
Nog een leugen.
Of waarheid op kindermaat.
Ik keek naar Laura.
Zij knikte.
“Maya,” zei ik, “die man heet Joris.”
“Dat weet ik niet.”
“Nu wel.”
“Waarom komt hij?”
Laura tikte naast zich op bed.
Maya ging zitten.
Laura pakte haar hand.
“Mama is een beetje ziek.”
Maya’s ogen werden groot.
“Griep?”
“Nee.”
“Corona?”
“Nee.”
Stilte.
“Er zit iets in mijn lichaam dat daar niet hoort.”
Ik zag hoe moeilijk Laura woorden zocht.
“Dokters geven me medicijnen om dat weg te krijgen.”
Maya keek naar haar hals.
“Met een naald?”
“Ja.”
“Daarom doet het pijn.”
“Een beetje.”
“Ga je dood?”
Die vraag.
Kinderen gaan altijd direct naar deur waar volwassenen omheen lopen.
Laura's gezicht brak.
Ik ging naast hen zitten.
“Dokters doen heel hard hun best om mama beter te maken.”
“Maar gaat ze dood?”
Ik antwoordde niet met valse zekerheid.
“Wij denken dat de behandeling goede kans heeft om te helpen.”
Maya keek naar Laura.
“Wat heb je?”
Laura zei:
“Kanker.”
Maya begon te huilen.
Geen geluid eerst.
Toen één snik.
Ze kroop tegen haar moeder aan.
Voorzichtig.
“Waarom zei je dat niet?”
Laura sloot armen om haar.
“Omdat mama dacht dat ze jou beschermde.”
Maya keek op.
“Maar ik zag die man.”
“Ja.”
“En ik dacht dat hij je pijn deed.”
“Ik weet het.”
“Iedere nacht.”
Laura begon harder te huilen.
“Het spijt me zo.”
Maya keek naar mij.
“Papa wist het ook niet?”
“Nee.”
“Dus ik wist meer dan papa?”
Ik moest bijna lachen door tranen.
“Blijkbaar.”
Ze dacht.
“Dat is niet goed.”
“Absoluut niet.”
We lachten heel even.
Toen serieus.
Maya vroeg:
“Komt Joris vanavond weer?”
“Waarschijnlijk.”
“Mag hij dan deur gewoon open doen?”
Laura keek mij.
Ik zei:
“Als mama dat wil.”
Maya:
“Waarom moest het geheim?”
Geen simpel antwoord.
Laura zei:
“Omdat mama bang was.”
“Voor kanker?”
“Ook.”
“Waarvoor nog?”
Laura keek naar mij.
Ik voelde haar aarzeling.
“Voor problemen tussen volwassenen.”
Maya fronste.
“Door oma Ingrid?”
Mijn hart stopte.
“Waarom zeg je dat?”
Ze keek verbaasd.
“Omdat oma vorige week zei dat mama binnenkort misschien niet meer alles kan beslissen.”
De kamer werd ijskoud.
Laura's hand sloot om mijne.
“Wanneer zei ze dat?”
“Toen ze mij uit school haalde.”
“Wat precies?”
“Dat als mama ziek werd, papa en oma dingen moesten regelen.”
Ik keek naar Laura.
Haar gezicht werd wit.
Maya vervolgde:
“Ze zei dat ik niet bang hoefde te zijn omdat familie dan voor geld zorgt.”
Mijn maag draaide.
“Waarom hadden jullie het over geld?”
“Oma vroeg of opa Paul veel geld voor mij had achtergelaten.”
Laura stond bijna op.
Ik hield haar tegen.
“Rustig.”
Maya werd bang.
“Heb ik iets fout gezegd?”
“Nee!”
Laura pakte haar onmiddellijk.
“Niets.”
Ik ademde.
“Wanneer haalde oma je uit school?”
“Vorige woensdag.”
Ik wist het.
Mijn moeder had aangeboden omdat wij allebei “druk” waren.
Laura zat die middag in ziekenhuis.
Ik dacht dat ze een zakelijke afspraak had.
Ingrid wist blijkbaar meer dan wij dachten.
Maya keek tussen ons.
“Is oma boos?”
Ik antwoordde:
“Dat zoeken volwassenen uit.”
“Moet ik iets doen?”
“Nee.”
Dat woord voelde heilig.
“Jij hoeft helemaal niets te doen.”






