DEEL 10 — SVEN WIL DAT IK “FAMILIE BLIJF”
Sven belde mij terwijl Laura nog in ziekenhuis lag.
Ik nam op.
Fout.
“David.”
“Wat?”
“Wij moeten praten.”
“Via advocaat.”
“Kom op.”
“Niet nu.”
“Mam zegt dat je alles opblaast.”
Ik lachte.
“Jij hebt mijn e-mail gebruikt.”
Stilte.
“Dat is beschuldiging.”
“Forensische logs.”
“Je hebt mij laten hacken?”
“Mijn account.”
“Familie-account bijna.”
Ik kon niet geloven.
“Wat?”
“Je gebruikte die computer altijd.”
“Dus mijn mailbox is familiebezit?”
Hij zuchtte.
“Je doet hysterisch.”
Ik voelde woede.
“Laura ligt met koorts in ziekenhuis.”
Stilte.
“Is het ernstig?”
“Niet jouw zaak.”
“David.”
“Wat?”
“De financiering valt morgen.”
“Dan valt hij.”
“Dan ben ik klaar.”
“Dan regel je advocaat.”
“Ik heb jouw verklaring nodig dat comfort letter inderdaad met jouw instemming was.”
Ik begon te lachen.
“Die was niet.”
“Je wist dat ik family support nodig had.”
“Dat is geen toestemming.”
“Je had mam gezegd dat je misschien zou kijken.”
“Een jaar geleden.”
“Dus.”
“Dus niets.”
Hij werd stil.
“Als jij verklaart dat ik account met toestemming gebruikte, kunnen wij dit oplossen.”
Daar was het.
Hij vroeg mij mee te liegen.
“En Laura?”
“Zij hoeft dit niet te weten.”
Ik keek door ziekenhuisraam.
Mijn vrouw lag twintig meter verder.
“Dit is precies waarom ik jou kwijt ben.”
“Wat?”
“Jij denkt nog steeds dat probleem is wie waarheid hoort.”
“Probleem is bank.”
“Nee.”
Ik sloot ogen.
“Probleem is dat jij geen nee accepteert.”
“David, ik ben je broer.”
“En?”
“Wij hebben elkaar altijd geholpen.”
“Ja.”
“Dus nu.”
“Nee.”
Stilte.
“Wat zei je?”
“Nee.”
“Je laat mij failliet gaan.”
“Misschien.”
“Je laat mam alles verliezen.”
“Zij koos investering.”
“Jezus.”
Hij begon te schelden.
Ik hing op.
Mijn handen trilden.
Een verpleegkundige keek.
“Alles goed?”
Ik wilde automatisch zeggen ja.
Stopte.
“Nee.”
Ze glimlachte vriendelijk.
“Dat mag.”
Die simpele zin.
Nee, het gaat niet.
Ook een grens.
Ook waarheid.






