DEEL 9 — HET BEDRIJF BLEEF DRAAIEN ZONDER THOMAS
Thomas had zichzelf onmisbaar gemaakt.
Of ik had hem dat laten doen.
Hij kende wachtwoorden.
Relaties.
Planning.
Hij had contacten met aannemers.
Adviseurs.
Bank.
Ik dacht dat bedrijf zonder hem wekenlang chaos zou zijn.
Dat bleek niet waar.
Karel, mijn financieel directeur, nam binnen twee dagen veel taken over.
‘Waarom heb je dit niet eerder gedaan?’ vroeg ik.
Hij keek mij aan.
‘Omdat Thomas zei dat jij wilde dat alles via hem liep.’
Ik sloot ogen.
‘Heb ik dat ooit schriftelijk bevestigd?’
‘Nee.’
‘Waarom geloofde je het?’
‘Hij was je man.’
Opnieuw dezelfde fout.
Huwelijk als volmacht.
Karel vervolgde:
‘Ik had moeten vragen.’
‘Ja.’
‘Sorry.’
‘Dank je.’
De beoogde verkoop werd bevroren.
Niet definitief afgewezen.
We lieten onafhankelijke waardering doen.
Tot mijn verbazing bleek bod financieel niet slecht.
Dat was bijna irritant.
Ik wilde dat alles van Thomas fout was.
Maar bedrijfstransactie zelf kon rationeel interessant zijn.
Probleem was proces.
Geen informed consent.
Geen transparantie.
Belangenconflict.
Success fee.
Ik besloot uiteindelijk geen 35 procent te verkopen.
Wel een kleiner minderheidsbelang aan Nederlandse pensioeninvesteerder, maanden later, via openbare procedure en zonder Thomas.
De voorwaarden waren beter.
En geen enkele capsule nodig.






