DEEL 7 — WAAROM MILAN AL ZO LANG BANG WAS OM TE PRATEN
De kinderpsycholoog die Milan onderzocht heette dr. Noor van Houten.
Zij waarschuwde mij meteen.
‘We gaan zijn hele ontwikkeling niet herschrijven op basis van wat nu gebeurd is.’
Dat was belangrijk.
Milan had vanaf peuterleeftijd complexe communicatieproblemen gehad.
Zijn niet-spreken was niet simpelweg ‘Thomas verbood het’.
Dat zou een aantrekkelijk dramatisch verhaal zijn.
Maar niet eerlijk.
Er waren jaren geweest waarin Thomas hem juist naar logopedie bracht.
Oefeningen deed.
Troostte.
Milan had ook op school nauwelijks gesproken.
Er speelde dus meer.
Maar dr. Van Houten ontdekte iets anders.
Milan had op verschillende momenten fluisterend taal gebruikt wanneer hij alleen was.
Een leerkracht herinnerde zich dat zij hem rond zijn vijfde een woord had horen zeggen toen hij dacht dat lokaal leeg was.
Thomas had daarop gereageerd met:
‘Niet pushen. Als iedereen er aandacht aan geeft, klapt hij weer dicht.’
Niet onredelijk op zichzelf.
Maar thuis kwam andere laag.
Milan schreef tijdens therapie:
PAPA VOND HET FIJN ALS IK NIET VERTELDE WAT IK HOORDE
En:
OMA ZEI DAT MAMA VEEL PROBLEMEN HEEFT EN DAT IK HAAR NIET MEER MOEST GEVEN
Dr. Van Houten vroeg:
‘Wat voor problemen?’
Milan tekende een boos gezicht.
Daarna:
ALS IK PRAAT WORDT PAPA BOOS EN MAMA VERDRIETIG
Hij had stilte gekoppeld aan veiligheid.
Niet als enige oorzaak.
Wel als versterkend patroon.
Dat brak mijn hart op een ingewikkelde manier.
Want ik dacht aan alle keren dat ik Thomas dankbaar was geweest omdat hij zei:
‘Laat Milan communiceren op zijn eigen manier.’
Hoeveel daarvan was liefde?
Waarschijnlijk veel.
Mensen zijn zelden één ding.
Thomas kon een liefhebbende vader zijn geweest én later de stilte van zijn zoon zijn gaan gebruiken.
Dat maakte verwerking moeilijker.
Een monster is eenvoudig.
Een mens niet.






