DEEL 4 — HET POTJE WAS GEEN VITAMINEPREPARAAT
Dezelfde dag werd het potje via de juiste weg veiliggesteld.
Ik ga niet beschrijven welke stoffen later precies werden gevonden.
Dat detail is niet nodig om te begrijpen wat er gebeurde.
Belangrijk was dit:
het waren geen gewone dagelijkse vitamines.
Er zaten capsules in die niet overeenkwamen met etiket.
Een deel bevatte medicatie waarvoor ik geen voorschrift had.
Middelen die slaperigheid, sufheid en verminderd reactievermogen konden veroorzaken.
Niet ieder capsule was identiek.
Dat maakte het onderzoek complexer.
En enger.
Mijn huisarts belde mij persoonlijk.
‘Heb je vandaag klachten?’
‘Nee.’
‘Als dat verandert, meld je direct.’
‘Kan dit verklaren waarom ik eerder zo suf was?’
‘Mogelijk. Niet bewezen.’
Ik waardeerde dat woord.
Mogelijk.
Niet bewezen.
In mijn hoofd was Thomas al veroordeeld.
Werkelijkheid moest zorgvuldiger zijn.
Nora vroeg mij nergens alleen voor te staan.
Er werd contact opgenomen met politie omdat combinatie van onbekende medicatie, Milan’s verklaring en mogelijke dwang niet iets was wat wij zelf moesten oplossen.
Thomas belde die avond vanuit Zwitserland.
Ik liet hem gaan.
Nogmaals.
Derde keer nam ik op met Nora naast mij.
‘Waarom neem je niet op?’
‘Ik was bezig.’
‘Met wat?’
‘Werk.’
Hij zuchtte.
‘Heb je vitamine genomen?’
Mijn huid werd koud.
‘Waarom vraag je dat?’
‘Omdat jij supplementen altijd vergeet.’
‘Nee.’
Een stilte.
‘Waarom niet?’
‘Ik wilde eerst met mijn huisarts overleggen.’
Zijn stem veranderde onmiddellijk.
‘Elena, het zijn vitamines.’
‘Dan is dat geen probleem.’
‘Je maakt weer overal een onderzoek van.’
Ik keek naar Nora.
Zij maakte aantekening.
‘Waar heb je ze gekocht?’
‘In Zwitserland.’
Hij was nog niet eens daar geweest toen hij ze aan mij gaf.
‘Welke winkel?’
‘Weet ik niet. Mam had ze.’
‘Wat zit erin?’
‘Magnesium. Kruiden.’
‘Welke kruiden?’
‘Jezus, Elena.’
Daar was irritatie.
‘Waarom ben je ineens zo paranoïde?’
Dat woord had hij vaker gebruikt.
Paranoïde.
Moeilijk.
Controlerend.
‘Ik neem niets zonder ingrediëntenlijst.’
Hij werd stil.
Toen:
‘Prima. Gooi ze dan weg.’
Te snel.
‘Ik bewaar ze.’
‘Waarom?’
‘Voor als ik alsnog wil weten wat erin zit.’
Nog langere stilte.
‘Waar is Milan?’
Mijn hart sprong.
‘Waarom?’
‘Ik vroeg waar mijn zoon is.’
‘Veilig.’
‘Wat betekent dat?’
‘Dat hij bij mij is.’
Thomas’ stem werd koel.
‘Elena, wat gebeurt daar?’
Ik keek naar Milan in woonkamer.
Hij tekende.
‘Dat bespreken we als je terug bent.’
‘Nee. Nu.’
‘Goede reis, Thomas.’
Ik hing op.
Mijn handen trilden.
Tien seconden later belde Beatrix.
Niet opgenomen.
Daarna vijf berichten.
Thomas zegt dat je weer vreemd doet.
Neem gewoon wat je is gegeven.
Je hebt rust nodig.
Denk alsjeblieft aan Milan.
Laatste:
Als jij instort, moeten wij maatregelen nemen.
Ik maakte screenshots.
Dat zinnetje zou later belangrijker blijken dan Beatrix ooit had bedoeld.






