DEEL 12 — MILAN PRAATTE NIET INEENS ALTIJD
Na die eerste ochtend dacht een deel van mij naïef:
Nu gaat hij praten.
Zo werkte het niet.
Soms sprak Milan dagen niet.
Dan één zin.
Soms alleen tegen mij.
Later tegen therapeut.
Op school duurde het maanden.
Zijn eerste spontane zin tegen juf was:
‘Ik wil rood.’
Over een kleurpotlood.
Zij vertelde het pas na school en huilde harder dan ik.
Ik ook.
Maar we maakten er thuis geen voorstelling van.
Geen taart met:
HIJ PRAAT!
Geen camera.
Geen applaus.
Dr. Van Houten leerde ons:
‘Zijn stem is van hem. Niet van jullie opluchting.’
Dat vond ik prachtig.
Thomas moest dat ook leren.
Tijdens begeleid bezoek vroeg hij een keer:
‘Wil je iets tegen papa zeggen?’
Milan sloot dicht.
Begeleider stopte hem.
‘Niet vragen om prestatie.’
Thomas knikte.
Een maand later, tijdens spelletje, zei Milan uit zichzelf:
‘Jij speelt vals.’
Thomas begon te lachen.
Daarna huilde hij.
Milan keek ongemakkelijk.
‘Waarom huil je?’
Thomas antwoordde:
‘Omdat ik blij ben je stem te horen.’
Begeleider:
‘En verder?’
Thomas begreep.
Hij veegde gezicht.
‘Maar je hoeft niets te zeggen om mij blij te maken.’
Milan dacht.
‘Oké.’
Dat was misschien één van weinige momenten waarop ik geloofde dat Thomas werkelijk iets aan het leren was.
Niet genoeg om ons huwelijk te redden.
Wel genoeg om vader te blijven.






