DEEL 7 — SANNE KWAM ZONDER BASTIAAN
Sanne vroeg mij te spreken.
Mijn eerste antwoord:
nee.
Daarna dacht ik aan €640.000.
Mijn geld.
Haar onderneming.
Ik stemde in.
Met advocaten aanwezig.
Zij zat tegenover mij in eenvoudig zwart.
Geen glamoureuze minnares.
Geen stereotype.
Gewoon een vrouw van vijfendertig die er bang uitzag.
‘Ik wist niet dat het jouw geld was.’
‘Bastiaan zei?’
‘Dat het vanuit familie-investeringsvehikel kwam.’
‘Hij noemde mij?’
‘Nee.’
‘Wist je dat hij getrouwd was?’
‘Ja.’
Geen ontsnapping.
‘Hoe lang?’
‘Vanaf begin.’
‘Wist je van Lotte?’
Ze begon te huilen.
‘Ja.’
‘Ben je ooit met Bastiaan geweest terwijl ik in ziekenhuis zat?’
Stilte.
‘Ja.’
Mijn handen bleven stil.
Dat was mijn enige overwinning.
‘Waarom?’
‘Omdat hij zei dat jullie huwelijk voorbij was.’
‘Wij woonden samen.’
‘Hij zei alleen voor Lotte.’
‘Wij sliepen samen tot zes maanden geleden.’
Sanne sloot ogen.
‘Dat wist ik niet.’
‘Zou het verschil maken?’
Ze dacht.
‘Ik wil ja zeggen.’
Eerlijk.
‘Maar ik weet het niet.’
Ik waardeerde dat meer dan mooie leugen.
‘Waarom ben je hier?’
‘Om geld terug te geven.’
‘Alles?’
‘Wat nog over is.’
SVD Ventures had €640.000 ontvangen.
€410.000 was nog in vennootschap.
Rest gebruikt voor productontwikkeling, salarissen en marketing.
Sanne bood aandelen en terugbetalingsregeling.
Haar advocaat sprak.
Ik stopte.
‘Waarom nu?’
Sanne keek.
‘Omdat ik de dag dat Lotte stierf bij Bastiaan was.’
Daar was last.
‘Ik hoorde je bellen.’
Mijn adem stopte.
‘Wat?’
‘Zijn telefoon lag op tafel.’
‘Hoeveel oproepen?’
‘Ik weet het niet.’
‘Heb je gezegd neem op?’
Ze huilde.
‘Eén keer.’
‘En?’
‘Hij zei dat jij altijd belde zodra er rekening was.’
Mijn maag draaide.
‘En jij?’
‘Ik liet het.’
‘Dus toen hij na haar dood belde—’
‘Ik was erbij.’
De muziek.
Glazen.
Haar lach.
‘Waarom lachte je?’
Ze sloeg hand voor mond.
‘Niet om jou. Niet om Lotte. Iemand vertelde iets.’
Ik wist rationeel dat dit kon.
Emotioneel maakte het niets beter.
‘Heb jij hem verteld dat mijn oproepen waarschijnlijk belangrijk waren?’
‘Later.’
‘Wanneer?’
‘Toen hij zei dat je zeventien keer had gebeld.’
‘En?’
‘Ik zei dat hij terug moest bellen.’
‘Heeft hij?’
‘Nee.’
Stilte.
‘Waarom blijf je bij hem?’
Ze keek mij aan.
‘Dat doe ik niet meer.’
Ik voelde geen overwinning.
Alleen vermoeidheid.






