DEEL 14 — DRIE JAAR LATER
Drie jaar na Lottes dood werkte ik weer.
Niet fulltime in oude advieswereld.
Ik was toegetreden tot een stichting die gezinnen met ernstig zieke kinderen hielp navigeren door verzekeringen, zorgbudgetten en financiële administratie.
Geen fonds dat behandelingen ‘kocht’ zonder medische toetsing.
Dat zou onverantwoord zijn.
Wel ondersteuning zodat ouders niet midden in crisis formulieren hoefden te bevechten die zij niet begrepen.
We noemden het niet het Lotte Fonds.
Dat stelde iemand voor.
Ik zei nee.
‘Waarom?’ vroeg mijn moeder.
‘Omdat ik niet wil dat haar naam alleen betekent dat iets misging.’
Later financierde ik binnen bestaande kinderhartstichting een programma:
Snelle Zorgroute Thuis
Geen monument.
Praktische case managers.
Dat voelde meer als haar.
Mijn moeder kwam één keer mee kijken.
Een case manager hielp een vader met aanvraag voor thuisapparatuur.
Hij huilde van opluchting.
Mam pakte mijn hand.
‘Had jij dit maar gehad.’
‘Ja.’
Geen schuld.
Gewoon waarheid.
Bastiaan woonde inmiddels kleiner.
Niet arm.
Niet vernietigd.
Hij had nog familievermogen, maar geen leidinggevende rol.
Na straf en therapie werkte hij als adviseur buiten beursgenoteerde bedrijven.
Wij hadden weinig contact.
Eén keer per jaar rond Lottes sterfdag stuurde hij:
Ik denk aan haar.
Ik antwoordde soms hartje.
Soms niets.
Geen verzoening.
Geen haat.
Sanne had haar startup verkocht na terugbetalingsregeling.
Zij en Bastiaan waren nooit weer samen.
Xandra werkte niet meer in family offices.
Ze had opleiding compliance gevolgd.
Een keer ontving ik brief:
Ik heb jarenlang gedacht dat professioneel zijn betekende dat je de opdracht van de machtigste persoon correct uitvoert. Ik begrijp nu dat professioneel zijn soms betekent dat je weigert.
Ik bewaarde brief.
Niet omdat ik haar vergaf.
Omdat mensen kunnen veranderen zonder dat jij ze terug in je leven hoeft te laten.






