DEEL 3 — DE MAN DIE ZIJN DOCHTER PAS MISTE TOEN HET TE LAAT WAS
Bastiaan bleef twee uur.
Niet om zakelijke documenten.
Om Lotte.
Hij vroeg hoe ze was gestorven.
Dat was verschrikkelijk gesprek.
Niet omdat ik hem wilde sparen.
Omdat ieder detail opnieuw gebeurde wanneer ik het uitsprak.
‘Ze werd maandagochtend benauwder.’
Hij hield handen tegen gezicht.
‘Ik was in Parijs.’
‘Met Sanne.’
Hij knikte.
‘Ja.’
‘De artsen verhoogden zuurstof.’
‘Waarom belde niemand mijn hotel?’
‘Ik had alleen je mobiele nummer.’
‘Ik had hem uit.’
‘Dat weet ik.’
‘Waarom?’
Ik keek.
Hij wist antwoord.
Sanne.
‘We hadden…’
‘Zeg het.’
Hij sloot ogen.
‘We waren samen.’
‘Hoe lang?’
‘Acht maanden.’
Dat getal.
Acht maanden waarin ik ziekenhuisgangen kende op geur.
‘Lotte?’
‘Nooit wanneer ik bij haar moest zijn.’
Ik lachte.
Een hard, lelijk geluid.
‘Je moest altijd bij haar zijn.’
Hij begon te huilen.
‘Ik bedoel—’
‘Ik weet wat je bedoelt.’
‘Ik was bang.’
‘Voor haar ziekte?’
‘Ja.’
‘Dus liet je mij alleen.’
Hij knikte.
‘Ja.’
Geen excuus.
Dat was misschien eerste fatsoenlijke antwoord.
‘Wanneer wist je dat het slecht ging?’
‘Xandra zei dat er weer een aanvraag was.’
‘Wanneer?’
Hij keek op.
‘Vorige week.’
Mijn adem stopte.
‘Dus je wist van medicatie.’
‘Niet dat het spoed was.’
‘Ik heb je zeventien keer gebeld.’
‘Ik dacht…’
Hij stopte.
‘Wat?’
‘Dat je geld wilde.’
Ik staarde.
‘Voor je dochter.’
‘Ik weet.’
‘Nee.’
Ik boog voorover.
‘Je weet het nu. Toen dacht je dat ik je lastigviel om geld.’
Hij huilde harder.
‘Ja.’
‘Waarom?’
‘Omdat Xandra zei dat uitgaven uit controle liepen.’
‘Welke uitgaven?’
‘Thuisverpleging. Apparatuur. Consulten buiten netwerk.’
‘Alles medisch.’
‘Ja.’
‘Voor Lotte.’
‘Ja.’
‘En je vond dat uit controle liep.’
Hij sloot ogen.
‘Ik weet hoe het klinkt.’
‘Het klinkt exact zoals het was.’
Bastiaan keek naar urn.
‘Mag ik haar vasthouden?’
Ik wilde nee zeggen.
De urn was geen kind.
Maar ook alles wat ik nog had.
Toen dacht ik:
hij was haar vader.
Hoe slecht hij die rol ook had vervuld.
Ik knikte.
Hij liep naar bed.
Pakte urn met beide handen.
En brak.
Niet elegant.
Hij zakte op vloer.
Roelofs verliet kamer zonder iets te zeggen.
Ik bleef bij raam.
Bastiaans verdriet maakte mij niet zachter.
Maar het liet mij wel iets begrijpen.
Hij had Lotte niet niet liefgehad.
Hij had haar ziekte niet kunnen verdragen.
Dus had hij afstand gecreëerd.
Werk.
Geld.
Portalen.
Xandra.
Budgetten.
Sanne.
Alles om niet te voelen dat hij geen controle had.
En juist door controle na te jagen had hij ons verlaten toen we hem nodig hadden.
Dat was misschien erger dan niet liefhebben.
Want liefde was er geweest.
Alleen niet sterk genoeg om aanwezig te blijven.






